Ευτυχια…

30 09 2007


Μπορεις να μου ορισεις την ευτυχια?
Με οποιο τροπο θες….με λεξεις, με εικονες… ακομα και με κινησεις.
Βρες ενα τροπο να μου ορισεις την ευτυχια…
Βγαινεις για λιγο εξω κι εγω προσπαθω να βρω τροπο να ακουσω τον ηχο του γελιου σου.
Του αληθινου, του πραγματικου, του αβιαστου γελιου σου.
Κοιταω το πατωμα… που κανονικα θα επρεπε να υπαρχει ενα τραπεζι..
Και στρωνω στο πατωμα ενα τραπεζομαντηλο.
Ποσες φορες εχεις κανει πικ νικ στο ιδιο σου το σαλονι?
Θελω να σε ακουσω να γελας…
Φτιαχνω πρωινο μεχρι να γυρισεις και σε κοιταω στα ματια μολις μπαινεις…
Ναι… γελας… σε ακουω και χαμογελαω…
Γελας δυνατα, βροντερα, αληθινα..
Ενα γελιο ανεκτιμητο.. ενα γελιο που δεν μπορει να αγοραστει οσα κι αν δωσει καποιος.
Γελα μου….
Αυτο ειναι τελικα η ευτυχια για σενα ?
Να μπορεσεις να γελασεις αληθινα με το τιποτα…?
Και για μενα ?
Τι ειναι ευτυχια για μενα ?
Ειναι τα μικρα και τα απλα… εκεινα που δεν εχουν αξια για τους πολλους και τα προσπερνουν βιαστικα.
Γιατι η ευτυχια ειναι μια στιγμη, και καμια στιγμη δεν κρατα πιο πολυ απο μια αλλη.
Κι ομως ειναι καποιες στιγμες που νιωθεις πως κρατησαν μια αιωνιοτητα..
και καποιες αλλες που δεν ξερεις καν αν τις εζησες.
Μια στιγμη ειναι τα παντα… μια στιγμη απο το τιποτα μεχρι τα παντα…
Γελα μου ξανα….
Σημαινει πολλα για μενα το γελιο σου… το αληθινο, το αβιαστο…
Ισως για μενα αυτο να ειναι η ευτυχια…
Οτι κι αν ειναι παντως δεν το ψαχνω, δεν το αναζητω, δεν το κυνηγαω…
Οπως και δεν κυνηγησα τιποτα απο οσα ηθελα πολυ στη ζωη μου.





Θα μείνω

28 09 2007


Έχω πολλά στο μυαλό μου και τα περισσότερα από αυτά δεν είναι καλά.

Η τελευταία σταγόνα αυτού του ποτηριού, ξεχείλισε και τα έπνιξε όλα.

Κουράστηκα να κρατάω ισορροπίες και να πατάω σε δυο βάρκες… ούτως ή άλλως, κάποια στιγμή, από μια από τις δυο θα έπεφτα.

Τι καλύτερο από το να την σπρώξω μόνη μου μακριά… να την κλωτσήσω κι όπου φτάσει…

Η παλιά «εγώ» τώρα θα ήταν ήδη σε ένα αεροπλάνο και θα ταξίδευε για κάπου μακριά… Θα είχε κλείσει το κινητό… θα είχε απενεργοποιήσει ανθρώπους και καταστάσεις και θα ταξίδευε μόνη.

Σε μια ερμητικά κλειστή ψυχή.

Κλειστή να μην περνάει μέσα ούτε κόκκος σκόνης. Ούτε καν μια ηλιαχτίδα.

Όλα αυτά.. η παλιά «εγώ»…

Αυτή όμως που σε κοιτάει εδώ και μερικούς μήνες τα πρωινά… αυτή που στον καθρέφτη της βλέπει πράγματα που τα είχε ξεχάσει… μένει.. παραμένει.. χαμογελάει πικρά για τις χαμένες φιλίες και τα ανεκπλήρωτα όνειρα.. και παραμένει… γιατί ζει το όνειρο.. κι έτσι αντέχει τα πάντα.

Όχι, αυτή τη φορά δεν θα φύγω… γιατί όπου κι αν πάω θα αναζητώ την μυρωδιά σου.. θ’αναζητώ το βλέμμα σου για να ξέρω πως όλα είναι καλά.

Γιατί ότι κι αν γίνει.. αν στο τέλος της μέρας μπορείς να γυρίσεις σπίτι σου.. στο καταφύγιο σου… να χώσεις το κεφάλι κάτω από το μαξιλάρι…και να νιώσεις την αγκαλιά που κοιμόσουν το προηγούμενο βράδυ…

Όλα είναι καλά….

Διάβασα το πρωί το what is love * και τελικά ανακάλυψα… πως αγάπη είναι, να μην μπορείς να ορίσεις τον άλλο με μια λέξη.

Να μην είναι εραστής, γκόμενος,άντρας, φίλος, πήδημα, αδερφός, οικογένεια… να μην είναι τίποτα από όλα αυτά… Να είναι ΟΛΑ αυτά…

Μπορώ να βιώσω την απώλεια πια χωρίς να φύγω.

Έφυγα πολλές φορές, ακριβώς επειδή δεν είχα λόγο να μείνω.

Μόνο που τώρα δεν πρόκειται να φύγω γιατί όλοι οι λόγοι να μείνω… βρίσκονται στην μυρωδιά της χθεσινής βραδιάς.





Σαν μωρο..

26 09 2007

Σου θυμώνω σαν μωρό κι ας ξέρω πως ότι λες είναι για το καλό μου..
Μουτρώνω σαν πεντάχρονο… κι ας ξέρω πως το δίκιο το έχεις εσύ..
Και να πεις πως δεν στο είχα πει… στο είχα πει… είμαι κακομαθημένο παιδί… γιατί όσο κι αν μεγάλωσα.. όσο κι αν άλλαξα ή προσπάθησα να πείσω τους άλλους ότι άλλαξα.. ξέρω καλά πως εκείνο το κακομαθημένο κοριτσάκι με τα δάκρυα έτοιμα να τρέξουν και το πείσμα να σκάει γάϊδαρο, είναι πάντα εδώ.
Και στο είχα πει… δεν θα μεγαλώσω!
Θα μείνω πάντα ένα μικρό κακομαθημένο, που θα πεισμώνει, θα μουτρώνει, και μετα από λίγο θα σε κοιτάει πονηρά να δει αν έχεις ηρεμήσει.
Ένα κακομαθημένο κοριτσάκι που θα το σκάει πάντα από τη γυάλα που το κλείνουν.. θα αφήνει πίσω τα ροζ φρου φρου και μπον μπον και θα βγάζει τη γλώσσα του περιπαικτικά…
Μην μου θυμώνεις .. αφού ξέρεις πως στο τέλος θα σε ακούσω…
Κι ας μην άκουσα ποτέ κανέναν στη ζωή μου..
Όπου τοίχος, χτυπούσα πάνω.. έπεφτα κάτω, κοιτούσα την πληγή… γύρναγα την πλάτη και το έβαζα στα πόδια..

Κι ότι με πόνεσε πολύ, στα μάτια το κοιτάω, κι αφου του δώσω ένα φιλί, αντίθετα κινάω…
Σε κοιτάω να χαμογελάς, δεν σε ρωτάω το γιατί…
Δεν θέλω απαντήσεις, δεν κάνω ερωτήσεις..
Διαβάζω μόνο τα μάτια σου, τις σιωπές σου, τα γέλια σου.. ακόμα και τα δάκρυα σου…
Ζω ένα όνειρο που δεν στο ζήτησα, μια ζωή που δεν σου είπα ποτέ πως την θέλω.
Μόνος σου ανακάλυψες πίσω από εκείνα τα φρου φρου τα θέλω μου, τα όνειρα που ποτέ δεν είπα
σε κανέναν..

Ίσως γιατί τελικά….αγάπη είναι να μην ζητάς.. να μην διεκδικείς… να μην απαιτείς… να στέκεσαι, να κοιτάς στα μάτια… και να τα έχεις πει όλα…





Δεν θα φυγω…

24 09 2007

Κλάψε, φώναξε…βάρα μπουνιές στον τοίχο άμα θες…
Δεν θα φύγω.. Θα μείνω.
Βγάλε από την ψυχή σου εκείνα που χρόνια κουβαλάς…
Δεν θα φύγω.. Θα μείνω.
Πες μου εκείνα που σε πλήγωσαν, που σε πόνεσαν…
Δεν θα φύγω.. Θα μείνω.
Φώναξε, δεν θα φοβηθώ… Μίλα μου…
Δεν θα φύγω.. Θα μείνω.
Πες μου για εκείνα που ήθελες και δεν έκανες..
Δεν θα φύγω.. Θα μείνω
Μίλα μου για τις ανασφάλειές σου και τους φόβους σου..
Δεν θα φύγω.. Θα μείνω
Κοίτα με στα μάτια και πες μου εκείνα που δεν λες σε εκείνον..
Δεν θα φύγω.. Θα μείνω
Βρίσε, φώναξε, κλάψε, τρέξε…
Δεν θα φύγω.. Θα μείνω
Κι αν θέλεις, άνοιξε την πόρτα και φύγε…
Εγώ δεν θα φύγω… θα μείνω και θα περιμένω να γυρίσεις.
Εγώ θα φύγω μόνο όταν μου το πουν τα μάτια σου.




Υποσχέσεις που δεν είπαμε ποτέ…

24 09 2007


Πόσες υποσχέσεις μπορείς να χωρέσεις σε ένα βλέμμα ?
Πόσα πολλά μπορεί να σου υποσχεθεί ένα όνειρο ?
Πόσα ψέμματα μπορεί να σου πει μια υπόσχεση ?
Έμαθα όταν ακούω τις φράσεις «σου υπόσχομαι»
και «σου ορκίζομαι» να προετοιμάζομαι για ψέμμα…για προδοσία.
Έμαθα όταν μου λένε μεγάλα λόγια και μεγάλες υποσχέσεις να φεύγω.
Έμεινα μαζί σου γιατί δεν μου υποσχέθηκες τίποτα.
Γιατί δεν μου ορκίστηκες τίποτα.
Γιατί θέλησες να μείνεις «άνευ όρων, υποσχέσεων και όρκων»
Καμία τελετή δεν μπορεί να γίνει δέσμευση και καμία ιεροτελεστία
δεν μπορεί να γίνει υπόσχεση αληθινή.
Υπόσχεση αληθινή δίνουν μόνο τα όνειρα…
Τα αυθόρμητα όνειρα…
Ναι… τώρα πια μπορώ να μας φανταστώ σε πολλές μελλοντικές στιγμές..
Να μας φανταστώ και να μας ονειρευτώ…
Δεν μπορώ να σου υποσχεθώ όμως τίποτα…
γιατί το ψέμα από την αρχή δεν χώρεσε ανάμεσά μας..
Έχανα τους ανθρώπους από τη ζωή μου αμέσως μόλις μου υπόσχονταν
Το «σου υπόσχομαι πως θα είμαι δίπλα σου για πάντα..»
Φίλους, σχέσεις.. αδερφό..
Μόλις άκουγα τη φράση ετοιμαζόμουν για τον αποχαιρετισμό..
Δεν μου το είπες ποτέ..
Μου έμαθες καινούριες λέξεις.. σαν τα πρωτάκια στο σχολείο..
Μή και Λο Μήλο… Μα και ζι.. Μαζί!
Έτσι νιώθω ακόμα και τώρα, τόσους μήνες μετά…
Σαν το πρωτάκι… που μαθαίνει καινούριες έννοιες..
καινούρια συναισθήματα…
Και τις υποσχέσεις..δεν τις ακούει πια..





Εικόνες, στιγμές και συναισθήματα…

24 09 2007


Με πόσες εικόνες μπορείς να γεμίσεις το μυαλό σου μέσα σ’ένα Σαββατοκύριακο? Πόσες διαδρομές μπορείς να κάνεις ανάμεσα στην λύπη και τη χαρά ? Το γέλιο και το δάκρύ? Τις κάναμε όλες αυτές τις διαδρομές μέσα σ’ένα Σαββατοκύριακο.. κι ήταν μια διαδρομή στην οποία τρέχαμε με χίλια, χωρίς ζώνες ασφαλείας… χωρίς αερόσακους. Κοιτούσα τα μάτια σου μέσα στη λύπη κι ήταν η πρώτη φορά που ένιωσα μικρή και ανύμπορη να σε βοηθήσω. Ανίκανη να πάρω μακρια τη θλίψη. Ζητώ βοήθεια και μου δίνεται απλόχερα.. βοήθεια που μου θυμίζει τι θα πει φιλία αληθινή..

Έλα πάμε να βγούμε λίγο έξω.. μην μείνουμε μέσα… Χαμογέλα μου λιγάκι…. Στα μισά της Κηφησίας έχεις αλλάξει… Σαν να ήρθε ένα χέρι και να σου πήρε από το πρόσωπο όλη τη θλίψη. Σαν εκείνο το χέρι που δεν μπορείς να δεις αλλά σε σπρώχνει να κάνεις πράγματα.

Γελάτε σαν μικρά παιδιά.. παίζουμε λες και είμαστε σε σχολική εκδρομή.. Κοιτάμε τα ποτήρια και τα θέλουμε.. Τα θέλουμε.. τα ζητάμε…αλλά η απάντηση δεν είναι η αποδεκτή!! Θα τα πάρουμε.. απόψε δεν δέχομαι κανένα όχι σαν απάντηση. Απόψε δεν θέλω να γυρίσω σπίτι… Αθήνα… Μαρούσι… Hilton… Skippers… Κολωνάκι.. Σύνταγμα.. ξημερώνει σε λίγο..πάμε σπίτι..

Κυριακή πρωί και το Σύνταγμα είναι διαφορετικό. Είναι γεμάτο κόσμο σαν να είναι μέρα γιορτής.. σαν να είναι μέρα χαράς.. Τόσα χρόνια δεν είδα ποτέ αλλαγή φρουράς στο Σύνταγμα… κοιτάμε από ψηλά.. μια το Σύνταγμα.. μια την Ακρόπολη. Μαγικά τοποθετημένο αυτό το roοf garden.. Δεν ξέρω πού να πρωτοκοιτάξω..από πού να βουτήξω εικόνες για να τις αποθηκεύσω στο μυαλό, στην μνήμη.. Κράτα με.. κρυώνω λίγο.. αλλά δεν φεύγω.. δεν κουνιέμαι.. θέλω να μείνω στο τώρα.. στην στιγμή αυτή.. Μα ποτέ μια στιγμή δεν κράτησε πιο πολύ από μια άλλη. Μέχρι ν’ανοιγοκλείσουνε τα μάτια έχουν αλλάξει τα πάντα…

Γέλιο, κλάμα.. δάκρυα χαράς και λύπης μαζί.. δυο μέρες γεμάτες απ’ όλα.. Όλα τα συναισθήματα, όλες τις εικόνες… Κι όσα κι αν ζήσαμε, κι όσα κι αν περάσαμε ακόμα και τούτες τις δυο μέρες… Στο τέλος της μέρας… πάρε με αγκαλιά να κοιμηθούμε…





Πες μου ενα παραμυθι

21 09 2007

Πες μου ενα παραμυθι ν’αποκοιμηθω… να κουρνιασω μπροστα στο τζακι και να σ’ακουω να μου μιλας για νεραϊδες και αγγελους. Οχι για δαιμονες και για φαντάσματα…δεν τα θέλω άλλο στη ζωή μου. Τα ξόρκισα μέσα μου… αλλά όταν τα ξαναβλέπω μπροστά μου, έστω και τυχαία με ταράζουν, με ενοχλούν.. με πονάνε.

Με πονάνε τα λάθη που σου συγχώρεσα. Συγχώρεσα, δεν ξέχασα. Κι όταν σε βλέπω μπροστά μου, άξαφνα.. απροειδοποίητα.. μέσα μου γυρνάνε όλα. Θα θελα να πάθαινα μια αμνησία και να σ’έσβηνα κάθε στιγμή σου από τη ζωή μου..

Συγχωρεσα εσενα, δεν συγχωρεσα ομως ποτε εμενα που σου αφησα το δρομο ανοιχτο να κανεις λαθη σε εμενα, για εμενα… δεν με συγχωρεσα ποτε που σου αφηνα διεξοδους να μπαινεις στην ζωη μου.

Μπορει να προσπερασα, μπορει να ετρεξα μακρια… μα δεν ξεχασα τιποτα πισω μου. Ολα τα κουβαλαω εδω.. Ολα υπαρχουν μεσα μου και ανασυρονται οποτε σε βλεπω. Οποτε γυρνας γυρω μου ή στους εφιαλτες μου. Γιατι οσο γρηγορα κι αν ετρεξα, απο τους εφιαλτες μου εφυγες μονο οταν καποιος αλλος με προστατεψε. Οταν καποιος αλλος εκλεισε τις πληγες που αφησες ανοιχτες.

Μην ξαναβρεθεις στο δρομο μου… μην ξαναπερασεις απο τους εφιαλτες μου.. δεν εισαι ευπροσδεκτος πουθενα!

Πες μου ενα παραμυθι ν’αποκοιμηθω… για μια διαδρομη στο Σουνιο… με συννεφια σαν τη σημερινη.. κατω απο τον Ποσειδωνα… να κοιταμε τη φουρτουνιασμενη θαλασσα.. ενα παραμυθι με νεραϊδες και γοργονες…

Δεν θελω αλλους δαιμονες.. κουβαλαω αρκετους!





Θυσια

20 09 2007


Μου μιλάς για θυσίες που έκανες στο πέρασμα του χρόνου. Θυσίες πατρικές, γονικές.. μεγάλες και μικρές… κι εγώ μένω να σε κοιτώ χωρίς να σου απαντώ τίποτα.

Κλείνω μόνο την πόρτα πίσω μου ήρεμα κι αθόρυβα κι αφήνω τη σιωπή μου να σου μιλήσει.

Θυσία.. μια λέξη που δεν αγάπησα ποτέ γιατί δεν την πίστεψα ποτέ. Δεν πίστεψα ποτέ πως θυσιάστηκα για κανέναν. Δεν πίστεψα ποτέ πως θυσίασα τίποτα για κανέναν. Ακόμα κι όταν εκείνο το καλοκαίρι του 1997 έπρεπε να διαλέξω σταυροδρόμι μεταξύ ψυχολογίας και οικονομικών… κι άφησα πίσω το θέλω για το πρέπει, δεν κατηγόρησα κανέναν για «θυσία».

Πολλά πράγματα σ’αυτή την πορεία χρόνου δεν σου είπα, δεν σου απάντησα, δεν σου απόδωσα. Όχι για να θυσιαστώ στο βωμό του «σεβασμού» αλλά από επιλογή να μην σου πω ποτέ τίποτα για όλες εκείνες τις στιγμές που μ’έκανες να κλάψω, να δακρύσω, να φύγω.

Να φύγω όπως και σήμερα…

Επιλογές κάναμε όλοι μας, και το πώς θα τις παρουσιάσουμε είναι η μόνη διαφορά. Αν θα τις παρουσιάσουμε σαν επιλογές, σαν αποφάσεις ή σαν θυσίες.

Εγώ λοιπόν δεν πιστεύω στη θυσία, δεν πιστεύω στη μεταφορά των ενοχών που ενέχει η θυσία. Αποφάσεις κι επιλογές έκανα στη ζωή μου και τις ακολούθησα.

Ακόμα κι εκείνες που δεν τις πήρα με χαρά τις ακολούθησα με πίστη κι εγωισμό. Ακόμα κι εκείνες που ήταν «αποφάσεις για μένα χωρίς εμένα» τις ακολούθησα, τις υποστήριξα, τις κράτησα. Κι αν κάπου τσάκιζα μέσα μου, ήξερα πως ήταν απλά το τίμημα της επιλογής. Όχι το κόστος μιας θυσίας.

Νιώθω να είμαι ένα ποτήρι που γεμίζει με σταγόνες.. μικρές, μεγάλες… γεμίζει όμως τούτο το ποτήρι και κάποια στιγμή θα ξεχειλίσει. Κι όταν ξεχειλίζει ένα ποτήρι, βγαίνουν έξω όλες οι σταγόνες… του παράπονου, της πίκρας, του εγωισμού, του κατηγορώ… κι εκεί καμία θυσία στους θεούς δεν θα μπορέσει να σταματήσει το ξεχείλισμα…





Τα όνειρά μου, τα όνειρά σου, τα όνειρα του διπλανού!

20 09 2007

Δεν σε έψαξα ποτέ σε κανένα όνειρο, όπως δεν έψαξα και τίποτα από ότι ζούμε. Δεν σε αναζήτησα και δεν επεδίωξα ποτέ να μπεις στη ζωή μου. Κι όμως μπήκες και τα σάρωσες όλα… κι έτσι τα όνειρά μου έγιναν λίγο πιο ροζ. Κι εμένα τα όνειρά μου, δεν ήταν ποτέ ροζ.. μπορεί να ήταν των άλλων…τα δικά μου δεν ήταν όμως.
Νιώθω πως εδώ και καιρό ζω το όνειρο μιας άλλης… και το κοιτώ από μακριά σαν να είναι η ζωή κάποιας άλλης κι όπου να ναι θα ξυπνήσω… θα βάλω το μαύρο μου φόρεμα, θα πάρω το seatάκι μου και θα φύγω για Πειραιά.
Τι δουλειά έχω εγώ στο κέντρο της Αθήνας ? Εμένα μου φέρνουν πονοκέφαλο οι βόλτες στην Αθήνα.. και τώρα ζω στο κέντρο της Αθήνας… και μου αρέσει κι όλας…
Έλα ξύπναμε από το ροζ ονειράκι… δεν μπορεί να είναι δικό μου… δεν μπορεί αυτή η ροζ τσιχλόφουσκα να είναι η δική μου.. Κι όμως είναι… κι όταν δεν είσαι εδώ σε ψάχνω… κι όταν δεν σε βρίσκω μου λείπεις.. τόσο απλά όσο κάποτε απόφευγα τους ανθρώπους και κλεινόμουν μακριά τους.
άνουμε πολύ χρόνο από τη ζωή μας ονειρευόμενοι τα όνειρα του διπλανού μας, που ξεχνάμε να ζήσουμε τα δικά μας… τα ολόδικά μας όνειρα… τόσο πολύ… που όταν βλέπουμε τα δικά μας όνειρα να μην τα αναγνωρίζουμε. Γύρισα το μυαλό μου πολύ πίσω.. έκανα διαδρομές στην μνήμη μου που τις απέφευγα χρόνια τώρα… μόνο και μόνο για να διαπιστώσω πως… ναι…τα είχα ονειρευτεί όλα αυτά τελικά…. κάποτε.. πριν από χρόνια…. μόνο που δεν είχα πιστέψει ποτέ στις καλές νεράϊδες που κάνουν τα όνειρα αληθινά.
Κι είχα δίκιο… δεν ήταν καλή νεράιδα… ήταν καλοί μας φύλακες άγγελοι εκείνοι που μας θύμισαν πώς είναι τα ροζ όνειρα σ’αυτή τη ζωή.
Έλα… γύρνα πλευρό στο συννεφάκι και συνέχισε να ονειρεύεσαι






Κοπάνα…

17 09 2007


Πώς νιώθεις που η πρώτη σου κοπάνα είναι στα τριαντά κάτι …? Σε παρασύρω και το νιώθω… αλλά δεν είναι για κακό… I promise! Σε παρασύρω στα μονοπάτια που δεν περπάτησες…γιατί δεν θέλω να περπατάω πια μόνη… Ούτε καν τις σκανταλιές μου δεν θέλω να κάνω μόνη… Δεν θα σου κάνω κακό…I promise!

Ποτέ δεν θα μπορούσα να σου κάνω κακό! Έχω μπει σε μια περίεργη διαδρομή που ο εγωισμός δεν υπάρχει.. Δύσκολο να μαθαίνεις το “εμείς” και το “μαζί” στα τριάντα παρά κάτι… Σαββατιάτικο τραπέζι, οικογενειακό.. ζεστό κι αληθινό..εκεί που κανείς δεν χρειάζεται να προσποιηθεί τίποτα! Αληθινές στιγμές αγάπης… Πάλι 7 γίναμε και στην καινούρια οικογένεια.. μας κυνηγάει τελικά! Δεν θέλω να κάνω τίποτα σήμερα.. δεν θέλω να γιορτάσω διαφορετικά ή εντυπωσιακά.. μόνο με εσένα… Γι’αυτό διάλεξα το Σαβ/κο για τις υποχρεώσεις και σήμερα για εμάς..

Παράξενο πράγμα το όνομα τελικά… όταν ήμουν μικρή.. ήθελα όπως όλα τα κοριτσάκια κάτι πιο… ροζ… κάτι πιο … κάπως… άσε που δεν έκανε και κανένα υποκοριστικό της προκοπής το Σοφία… Έλα που με τα χρόνια το συνήθισα κι έγινα ένα μ’αυτό και τώρα κάθε άλλο όνομα μοιάζει “ξένο” και “παράτερο”… Βέβαια υπήρξα (και πιστεύω και σ’όλη τη διάρκεια…) μια Σοφία χωρίς καθόλου σοφία…

Έμαθα να ζω το σήμερα και το τώρα σαν να είναι το τέλος. Σαν να είναι η τελευταία φορά… ίσως γιατί πολύ μικρή… έμαθα πως η ζωή.. είναι μια παράσταση που παίζεται συνέχεια, ασταμάτητα…χωρίς πρόβα, χωρίς επανάληψη, χωρίς παρασκήνιο. Είσαι εκεί πάνω στη σκηνή κι ότι βιώνεις, το βιώνεις μια φορά, το ζεις μια φορά.. δεν υπάρχει ούτε rewind ούτε fast forward… Κι έτσι χωρίς σοφία και σοφίες… έγινα μια Σοφία..

Μου λείπει η πρώτη καλημέρα και τα πρώτα “χρόνια πολλά” που μου έλεγες… ήσουν πάντα οι πρώτες μου ευχές… η μέρα ξεκίνησε χωρίς εσένα.. αλλά πάντα με εσένα…





Ξόρκισα τα φαντάσματα

14 09 2007


Μάχη είναι η κάθε μέρα. Μάχη που κερδίζεται, μάχη που χάνεται…στο σύνολο ενός πολέμου που είναι η ίδια η ζωή. Κι όμως σ’αυτόν τον πόλεμο, πολλές φορές αλλάζεις στρατόπεδο. Τη μια στέκεσαι αλλαζονείας και ειρωνίας γωνία και την άλλη καταμεσής του δρόμου της μελαγχολίας. Τη μια σκληρός και άπονος και την άλλη συμπονετικός και γλυκός. Άλλαξα πολλές “μορφές” στα χρόνια που πέρασαν, κι οι “φίλοι” μου όλοι απορούν πώς έγινε αυτή η τελευταία αλλαγή μου. Απότομα και ξαφνικά τους βρήκε απροετοίμαστους η αλλαγή και η τίγρης έγινε γατούλα ξεχνόντας να τους στείλει e-mail να τους ειδοποιήσει. Νιώθω καιρό τώρα βλέμματα να με κοιτούν ερωτηματικά, αλλά κανείς δεν τολμάει να κάνει την ερώτηση. Κανείς δεν τολμάει να ρισκάρει την απάντηση. Μην κάνεις ερωτήσεις όταν δεν είσαι προετοιμασμένη για την απάντηση μου έλεγε ο μπαμπάς μου και δεν το ξέχασα ποτέ. Κι όμως η απάντηση είναι απλή… πολύ απλή… μα αυτό που πληγώνει πιο πολύ είναι το πόσο απλές είναι τελικά όλες οι απαντήσεις στη ζωή μας! Όταν έκλεισα τα νοσηρά κεφάλαια της ζωής μου, κλείστηκα στον μικρόκοσμό μου και άρχισα να παρατηρώ τους ανθρώπους. Άρχισα να καταγράφω τις συμπεριφορές, τις αντιδράσεις και τις ανασφάλειές τους. Άρχισα να βλέπω στους άλλους τα σημάδια του χρόνου και της ζωής. Σημάδια που από μακριά φαίνονται άσχημα αλλά από κοντά ομορφαίνουν… Παρατηρώντας τους ανθρώπους, σιγά σιγά, δένεσαι μαζί τους, έρχεσαι κοντά τους, μπαίνεις στη διαδικασία να τους καταλάβεις, να βρεις επιχειρήματα για τις συμπεριφορές και τις αντιδράσεις τους. Κι έτσι χωρίς να το καταλάβεις, έρχεσαι πιο κοντά τους. Στέκεσαι μπροστά τους και διαβάζεις από τα μάτια τους, από τις κινήσεις τους, τα πάντα. Αποκτάς ένστικτο και αποκωδικοποιείς τις σκέψεις πίσω από τις λέξεις τους, τα θέλω πίσω από το χαμόγελο, τα αποθυμένα πίσω από τις απαιτήσεις. Έχεις δίκιο άλλαξα… άλλαξα γιατί παρατηρώντας τους ανθρώπους, μπόρεσα και ξανα-εμπιστεύτηκα. Έκλεισα τα μάτια, κι έκανα ελεύθερη κατάδυση σ’ένα πρωτόγνωρο συναίσθημα. Ξόρκισα τα φαντάσματα… άνοιξα τα μάτια, τα είδα… τα άγγιξα.. τα ξαναγάπησα… και τα άφησα ελεύθερα να πλανηθούν όπου ήθελαν. Με άλλα γίναμε φίλοι, με άλλα μείναμε άγνωστοι… Τα ξόρκισα όμως όλα με ένα χάδι απαλό στο μάγουλο.. κι ένα φιλί στη μύτη…





Μην κοιμάσαι!

13 09 2007


Μην κοιμάσαι αυτή τη νύχτα! Είναι μια νύχτα τόσο δικιά μας… είναι μια νύχτα τρελή! Μια νύχτα που θα μπορούσε να είναι καταστροφή… Μια νύχτα που καταχωρήθηκε σαν μια από τις ωραιότερες.. Σαν μια από τις ερωτικότερες… αλλά και σαν μια από τις πιο αστείες! Πώς να εξηγήσεις σε κάποιον που δεν είναι τρελός πως το να μπερδέψεις την Γενεύη με τη Ζυρίχη… και να αφήσεις έναν άνθρωπο χωρίς ξενοδοχείο… αντί να σου προκαλέσει άγχος και θλίψη.. σου προκαλεί ερωτικό οίστρο και σε κρατά ξύπνιο μέχρι το ξημέρωμα… Τελικά είναι όλα δικιολογίες “κούραση”, “πίεση στη δουλειά”… Αν θες τον άλλο… αν τον ζητάς και δεν αντέχεις χωρίς το άγγιγμά του.. Αν δεν μπορείς ούτε λεπτό από το να χαθείς στον ωκεανό του.. Καμιά μίζερη δικιολογία δεν χωράει… Η αλήθεια είναι πως η μιζέρια δεν χωράει πουθενά… Ούτε στη σχέση, ούτε στη φιλία… Η μιζέρη ψυχή δεν αντέχεται.. είναι ασήκωτο βάρος… Δεν αντέχω τους ανθρώπους που για να υπάρξουν πρέπει να ζήσουν μια δυστυχία… Κι όταν κάτι σου συμβεί.. τους έχει συμβεί κάτι παρόμοιο (και χειρότερο φυσικά)… Βγάλε την δυστυχία σου να δούμε ποιος την έχει μεγαλύτερη… Δεν χωράει μιζέρια στη ζωή μου… δεν χώρεσε ακόμα και στις μεγαλύτερες μου απώλειες. Ναι.. εχεις πολλά μυστικά σημεία να ανακαλύψεις ακόμα.. Σε διαδρομές μαγικές.. σε αναζητήσεις έντονες.. Τ’απομεινάρια μιας νύχτας, είναι η αγκαλιά που δεν μπορείς ν’απόχωρηστείς το πρωί…





Ρογμες…

12 09 2007


Μια παλιά παροιμία λέει, πως αν ραγίσει το γυαλί δεν ξανακολλάει.. Εγώ πιστεύω πως το γυαλί που δεν σπάει παρ’όλες τις ρογμές του,
είναι το όμορφο γυαλί, το αληθινό… εκείνο που δεν θα σπάσει ποτέ!
Σ’ακούω να μου μιλάς με αγάπη για εκείνον και δεν μπορώ να καταλάβω πού είναι το αδιέξοδό σας…
σε κοιτώ να μιλάς για εκείνον και 5 χρόνια μετά τα μάτια σου λάμπουν με τον ίδιο τρόπο.
Δεν υπάρχουν αδιέξοδα! Όταν γύρω σου υπάρχουν τοίχοι κοίτα τον ουρανό,
κι αν κι εκεί είναι τοίχος, σκάψε και βγες από την άλλη.
Μπορεί να λερωθείς και να χαλάσεις το french manicure αλλά θα έχεις κερδίσει την λύση στο αδιέξοδο!
Φέρε στο μυαλό σου το πόσο πολύ έχεις μοχθήσει γι’αυτή τη σχέση,
πόσο τη θέλησες και πόσα θυσίασες για να τη διατηρήσεις
και τότε θα καταλάβεις πως το μόνο που πρέπει να κάνεις είναι να τσαλακωθείς λιγάκι..
να στραπατσαριστείς.. να γίνεις λίγο clown, λίγο καραγκιόζης..
μα στο τέλος της μέρας, θα έχεις κερδίσει τη λύση στο αδιέξοδο.
Είναι όμορφο το γυαλί με τις ρογμές γιατί κάθε ρογμή είναι μια μνήμη.
Κάθε μνήμη, είναι μια στιγμή που άντεξες και δεν λύγισες.
Ένα γυαλί με ρογμές, είναι ένα γυαλί που δεν θα σπάσει,
παρά μόνο αν το ρίξεις εσύ για να γίνει χίλια κομμάτια.
Μα ακόμα και τότε, να θυμάσαι, πως το φτηνό γυαλί σπάει στα δυο…
το κρύσταλλο θρυμματίζεται και γίνεται χίλια κομμάτια.
Πάλεψε λοιπόν με νύχια και με δόντια να βρεις την λύση στον αδιέξοδο δρόμο που μπήκες,
και μην μετράς ρογμές…
Σταμάτα να σκέφτεσαι εκείνα που θα ήθελες να είχες κάνει
και μέτρα μόνο εκείνα που έκανες ή μπορείς να κάνεις.
Κι εγώ θα θελα να τον είχα πάρει από την Παρασκευή
και να είχαμε πάει στο Λονδίνο να ακούσουμε τους James
στα ανέκδοτα ακόμη τραγούδια τους στο Hoxton Square Bar & Kitchen αλλά δεν τα κατάφερα.. και λοιπόν ?
Ο παράδεισος είναι εκεί που ζούμε, όπως ζούμε…
μην περιμένεις να σου δοθεί…δημιούργησέ τον!
Αλλά αν αποφασίσεις ότι ήρθε η ώρα να ρίξεις αυλαία,
τότε και μόνο τότε θα καταλάβεις αν η σχέση σου ήταν από κρύσταλλο ή από γυαλί..





Ιστορίες κομμωτηρίου!

12 09 2007

Μια από τις πιο αγχολυτικές διαδικασίες της ζωής μου, είναι το κομμωτήριο.
Εκείνο το μέρος που τόσο έχει κατακριθεί από όλες εμάς τις career freaks
γιατί θέλει χρόνο και ο χρόνος είναι πολύτιμος…
γιατί δεν μπορείς να μιλήσεις για Καβάφη, Καρυωτάκη, G8 και τα πολιτικά δρώμενα και τον Michael Moore…
Από μικρή λοιπόν μου άρεσαν τα κομμωτήρια..
γιατί εκεί και μόνον εκεί κάθε γυναίκα θα βγάλει το ποια πραγματικά είναι.
Παρατηρητήριο ψυχών και ψυχοσυνθέσεων είναι….
Έχω αλλάξει πολλά κομμωτήρια μέχρι να κατασταλλάξω στο αγαπημένο μου Hair 2 Go στην Καστέλλα!
Και κατέληξα εκεί γιατί μπορεί να μετακόμισα κι από Πειραιώτισα να έγινα Αθηναία,
μπορεί τα ψώνια μου πια να τα κάνω στα γρήγορα στο κέντρο,
αλλά κομμωτήριο δεν άλλαξα!
Κομμωτήριο ίσον γειτονιά… κι εμένα η γειτονιά μου θα είναι πάντα η Καστέλλα.
Σ’ένα κομμωτήριο λοιπόν, ο καθένας γίνεται απλά ο εαυτός του…
εκεί θα βγουν οι ανασφάλειες, οι παραξενιές, οι ιδιοτροπίες…
εκεί θα βγουν όλα… η κατινιά και η ευγένεια, η ανατροφή και η αγένεια.
Εκεί που η κάθε πελάτισσα είναι “ανώτερη” από την κομμώτρια και την manicuriste της..
και ο ενικός είναι “αυτονόητο δικαίωμα” και η προστακτική στη φωνή “επίκτητη απαίτηση”.
Κοιτώ κάθεμια από τις γυναίκες αυτές που στη ζωή τους μπορεί να είναι managers
ή διευθύντριες δημοσίων οργανισμών, αθλήτριες ή οτιδήποτε σημαντικό ή ασήμαντο και συνειδητοποιώ
πόσο εύκολο είναι κάθεμια από αυτές που μπορεί να τις δεις στο γραφείο τους και να τρομάξεις…
να γίνουν μια απλή καθημερινή κουτσομπόλα!!
Κι είναι απολαυστική αυτή η διαδικασία… είναι απολαυστική η αποκαθήλωση πίσω από τη μάσκα…
Γιατί εκεί, σ’εκείνη (την πολύ αναπαυτική) πολυθρόνα του κομμωτηρίου
γινόμαστε όλες απλά αυτάρεσκες γυναίκες με ανασφάλειες…
κι αυτή η ισοπέδωση είναι καθαρτική για την ψυχή.
Είναι η στιγμή που μπορείς να δεις πως πέρα από καρίερα,
φιλοδοξίες, στόχους.. είσαι μια γυναίκα,
που γι’αυτό το απόγευμα σου αρκεί μια αλλαγή απλά στα μαλλιά…
Γιατί πολλές φορές η ψυχολογία αλλάζει κι από πράγματα μικρά και ταπεινά…
όχι βαθυστόχαστα και ψαγμένα…
Κάποιες φορές αρκεί ένα χαμόγελο, ένα βλέμμα… και όλα θα είναι καλύτερα.
Αχ.. να σε καλά βρε Γιώργο.. το χρειαζόμουν χθες το τρίωρο στο κομμωτήριο…
Και να σου πω… θα ξανάρθω σύντομα..τώρα που δεν φοβάμαι να είμαι μια…ξανθιά χαζή…!




Χτυπησε κουδουνι

11 09 2007

Πάντα διάλεγα το τελευταίο θρανίο για να κάτσω.
Λόγω ύψους.. λόγω συνήθειας.. λόγω παρέας..
Τέτοια ώρα θα είχαμε φύγει ήδη για μια βόλτα στη Σωτήρος
Να πούμε τα νέα μας, να πούμε αυτά που δεν είπαμε στο διάστημα
του καλοκαιριου που είχε μεσολαβησει.
Ευτυχησα να παω σχολειο την εποχη
που μολις και μετα βίας κυκλοφορουσαν κινητα..
Κι ετσι τη λαιλαπα των mobile games δεν την εζησα..
Εμεις παιζαμε trivial και κρεμαλα ακομα εκει στο τελευταιο θρανιο.
Σ’ενα κτιριο ψυχρο και ασχημο που ομως περασα τα 5 ωραιοτερα χρονια της ζωης μου.
Γιατι εκεινο το εκτο, το τελευταιο, ηταν το πιο σκληρο
αλλα και εκεινο που μου εμαθε τι θα πει φιλια.
Δεν διαβασα ποτε παραπανω απ’οσο χρειαζοταν για να εξασφαλισω
αξιοπρεπεις βαθμους και ησυχες μερες.
Δεν πηρα χαμπαρι παρα μονο αρκετα μετα το τελος του σχολειου οτι ημουν κι εγω
μερος μιας κλικας κλειστης, πολυ κλειστης…
Πιστευα παντα πως ολοι οι αλλοι ειναι παρεα κι εμεις χωρια…
Ναι, ξανθια ημουν απο τοτε..
Ξανθια και χαζη ή χαζη και ξανθια ?
Τι σημασια εχει…
Βασανιστικα εκεινα τα σκαλια μεχρι την αιθουσα…
Κι οταν επιανε Απριλιος το μυαλο δεν μπορουσε να μαζευτει σ’ενα βιβλιο.
Άσχημο κτιριο…ομορφοι ανθρωποι.
Και η ουσια ενος σχολειου ειναι οι καθηγητες του.
Εκεινοι ειναι που δινουν στο σχολειο μυρωδια και γευση..
Κι εγω ευτυχησα να εχω καλους καθηγητες, καλους φιλους, καλους συμπαραστατες.
Καθηγητες που τα ηπιαμε μαζι, χορεψαμε και μεθυσαμε..
Κλαψαμε, θυμωσαμε, γελασαμε…
Εμπιστευτηκαμε και προδωθηκαμε..
Τα ζησαμε ολα…
Και στο τελος της μερας τους ξεχασαμε..
Υποσχεθηκα πολλες φορες να γυρισω..
Να τα πουμε..
Να τηλεφωνηθουμε…
Δεν..
Τα γιατι πολλα, τα επειδη ακομα περισσοτερα..
Ισως γιατι σ’αυτη την αυλη δεν θα ξανατρεξουμε ποτε!
Δεν θα ξανακατσουμε σ’εκεινα τα παγκακια κανοντας
τα τελευταια σκονακια για το διαγωνισμα.
Ισως γιατι τωρα πια γυρναμε σ’αυτη την αυλη μια φορα το χρονο
ντυμενοι πια “επισημα” και “επωνυμα”
γιατι πρεπει να δειξουμε οτι εχουμε αποκτησει κι ενα status.
Τελειωσε η αμπαριζα, τελειωσαν και τα μηλα..
εκλεισε η πορτα της αυλης
κι εμεις ειμαστε απ’εξω…
Πασχίσαμε τοσο πολυ να βρεθουμε απ’εξω
και τελικα τωρα που τα καταφεραμε…
το μονο που θα θελα
ειναι να ξαναμπαινα μεσα…
Χτυπαει το κουδουνι…
Καλο μαθημα..
Καλη ζωη..





Σκορπια όλα..

11 09 2007


Σκόρπιες σκέψεις, σκόρπιες ματιές μέσα σ’ένα απέραντο πλήθος, μια αβάσταχτη μοναξία.
Τόσο αβάσταχτη, όσο και λυτρωτική!
Η δική σου μοναξιά!
Την ξέρω αυτή τη μοναξιά!
Την επέλεξα πολλές φορές όταν επέλεγα να μην συμβιβαστώ.
Να μην κρύβω τη διαφορετικότητα πίσω από τα “κανονικά” που όριζε ο καθένας.
Όταν στάθηκα μπροστά στο σταυροδρόμι της επιλογής κι ανάμεσα στην κανονικότητα και τη γήινη πραγματικότητα, επέλεξα τα όνειρα, έστω κι αν ήταν μοναχικά όνειρα.
Δεν μετάνιωσα στιγμή για τις αποφάσεις μου.
Δεν μετάνιωσα ποτέ για τις φορές που ταξίδεψα σε μέρη μακρινά και ξένα μόνη.
Δεν μετάνιωσα ποτέ για τις πρωτοχρονιές στο Χατζηκυριάκειο, ούτε για εκείνες που μόνη περπατούσα στο Lugano, ξένη μέσα σε ξένους… και το καλή χρονιά πιο αληθινό από ποτέ.
Όχι, δεν μετάνιωσα ποτέ για εκείνες τις στιγμές.
Η αλήθεια, τώρα που το σκέφτομαι, είναι πως σ’ότι έκανα, σωστό ή λάθος, δεν στάθηκα, δεν σκέφτηκα, δεν μετάνιωσα.
Απλά το βίωσα με σώμα και ψυχή.
Κι αν ξαναστεκόμουν γι’ακόμη μια φορά στα ίδια μονοπάτια, τα ίδια θα έκανα από την αρχή.
Με τον ίδιο τρόπο θα επέλεγα να βιώσω τα πάντα.
Γιατί στο τέλος της μέρας….
I did it… my way!





Τι ψάχνεις να βρεις…?

11 09 2007


Μην με κοιτάς στα μάτια, δεν θα σου πω τι σκέφτομαι.
Όχι σήμερα, όχι τώρα, όχι έτσι.
Δεν θα σου πω τι θα έκανα εγώ στη θέση σου γιατί δεν μπορείς να το κάνεις.
Βλέπεις εγώ είμαι σκληρή κι εσύ δεν είσαι.
Με κοιτάς στα μάτια και ψάχνεις να διαβάσεις τις σκέψεις μου, τους φόβους μου.
Προσπαθείς να δεις το ξάφνιασμά μου από την αντίδρασή σου.
Μου μιλάς για κακία και αποθημένα και σε κοιτώ με απορία.
Από πότε το άδικο λέγεται δικαίωμα και το παράπονο κακία ?
Όχι δεν είναι κακία, γιατί μέσα σου δεν έχεις κακία.
Συσσωρευμένα παράπονα και πίκρα ναι.. κακία..όχι.
Ποτέ δεν είδα κακία στα μάτια σου ακόμα κι όταν θα πρεπε.
Ποτέ δεν είδα μιζέρια στην ψυχή σου ακόμα κι όταν θα είχες κάθε δικαίωμα να μιζεριάσεις.
Μην γεμίζεις την ψυχή σου με ενοχές που δεν σου ανήκουν. Η πραγματικότητα είναι σκληρή, κι η ευθεία είναι ο δρόμος που πονάει αλλά και λυτρώνει.
Σ’ότι κι αν γίνει, εγώ θα σου κρατώ το χέρι και θα σου θυμίζω, πως στο δίκιο δεν μπορείς να φοράς μια μάσκα και να το λες αποθυμένο. Είναι το ΔΙΚΙΟ και πρέπει να αποδίδεται.
Σ’αγαπώ γι’αυτό που είσαι, για ότι είσαι! Για όλα εκείνα που έκρυψες καλά πολύ καιρό τώρα.
Μόνο που το δίκιο έρχεται και σε πνίγει όταν στο μυαλό γυρνάνε οι μνήμες.
Έρχεται και σε πνίγει όταν κοιτάς τα ξύλινα παιχνίδια.
Όταν περιμένεις το τηλέφωνο να χτυπήσει για ένα απλό χρόνια πολλά..
Μην πνίγεσαι λοιπόν ματάκια μου, απλά είναι η ώρα να αποδωθεί στον καθένα αυτό που του ανήκει.
Μ’όποιον τρόπο διαλέξεις εσύ… εγώ θα είμαι και θα στέκομαι ΕΚΕΙ.
Ο Θεός μας έδωσε τους συγγενείς για να εκτιμήσουμε τους φίλους
μου είπε κάποιος στα Χανιά πριν χρόνια, κι όταν μετά από λίγο καιρό ένιωσα την ασφάλεια της αγκαλιάς του ήξερα πως είχε δίκιο.

Σ’αγαπάω και τούτο το πρωινό… καλημέρα!





Νερό και φωτιά

10 09 2007


Μην μ’αναζητάς, στο παιχνίδι που ξεκίνησες για μένα χωρίς εμένα.
Δεν θα έρθω.. δεν θα γίνω συμμέτοχη..
Είναι καιρός τώρα που στις προκλήσεις απαντώ μ’ένα χαμόγελο πλατύ.
Όχι πικρο.. όχι θλιμμένο.
Μ’ένα χαμόγελο αληθινό, από καρδιάς κι από ψυχής.
Δεν θα μπω στη μάχη σου απλά γιατί για μένα.. δεν υφίσταται μάχη.
Δεν θα μπω στον αγώνα σου απλά και μόνο γιατί εγώ έπαψα ν’αγωνίζομαι.
Φοβόμουν πάντα τη φωτιά κι εσύ ήσουν το λάδι στην φλόγα που έκαιγε.
Κι όσο εσύ ήσουν το λάδι, εγώ φοβόμουν πιο πολύ.
Τώρα πια, στη φλόγα, γυρνάω την πλάτη και φεύγω.
Δεν είμαι δειλή κι εσύ το ξέρεις πως δεν είμαι.
Μου πήρε χρόνια για να μάθω πως γεναιότητα, δεν είναι οι ατέλειωτες μάχες.
Γεναιότητα είναι να κλείνεις μια πόρτα πίσω σου ήρεμα.
Κι εγώ γεναία ή δειλή, δεν έχει σημασία, την πόρτα στην έκλεισα.
Κάποτε μου είπαν πως όταν θα αγαπήσω αληθινά θα μάθω να προστατεύω
τον εαυτό μου και να μην τον ρίχνω στη φωτιά.
Κι είχα γελάσει πολύ γιατί δεν το είχα πιστέψει.
Σήμερα, που δεν μπορώ να εμπιστευτώ κανέναν να σε προσέχει.. με προσέχω, όσο δεν με πρόσεχα ποτέ!
Γιατί δεν πιστεύω πως κανείς μπορεί να σε προσέξει και να σε φροντίσει όσο εγώ. . .
Εγωιστικό ?
Ίσως… μα κι η αγάπη μια μορφή εγωισμού είναι.
Κι όταν την παιδική ασθένεια της αγάπης την περνάς σε μεγάλη ηλικία…
Είναι… βαριάς μορφής.. και αθεράπευτης!





Άσε με να κοιμηθώ!

10 09 2007


Μην με ξυπνάς! Άσε με να κοιμηθώ λίγο ακόμα! Το όνειρο που βλέπω είναι ζεστό και μ’εχει πάρει μαζί του. Δεν θα χαθώ, μην φοβάσαι, εδώ θα είμαι μόλις ξυπνήσω, μα άσε με τώρα να ταξιδέψω. Να κάνω ένα ταξίδι πίσω.. στην τρελή εφηβεία της ζωής μου και να γίνω πάλι μαθήτρια.. Να γυρίσω πίσω σε δρόμους γνώριμους κάπου μεταξύ εφηβείας και ωριμότητας.. Να πέσω ξανά στο νερό και να κάνω μακροβούτια μέχρι να μην αντέχω άλλο και να νομίζω πως θα σκάσω.
Άσε με σε τούτο το όνειρο λίγο ακόμα..
Είναι σε μια εποχή που δεν έχω αποχαιρετίσει κανέναν αγαπημένο άνθρωπο.
Είναι σε μια εποχή που τα αντίο δεν έχουν ακόμη ειπωθεί.
Θες να φύγουμε και το ξέρω..
Το βλέπω.. το νιώθω.. το αισθάνομαι..
Θες να περπατήσεις ξανά εξαντλητικά, σαν να προσπαθείς να αποβάλεις από μέσα σου την κούραση της ψυχής και να την κάνεις κούραση σώματος..
Κι εγώ, το βράδυ, θα σε πάρω απ’το χέρι μέχρι το Blue Note για να χαθούμε στους ήχους της Jazz..
Περίμενες την στιγμή που θα μου λείψεις για να μου πεις πόσο λάθος ήταν η αντίδρασή μου.
Περίμενες την στιγμή που θα συνειδητοποιήσω πόσο πολύ σε έχω βγάλει από τη μου για να μου κλείσεις το μάτι και να μου πεις… I told you so..
Μα γι’αυτό δεν είναι οι φίλοι ?
Για να χάνονται χρονικά… αλλά να μην χάνονται ποτέ επί της ουσίας.!
Ναι.. γι’αυτό είναι οι φίλοι… κι εμείς μέσα στα χρόνια παίξαμε πολλά παιχνίδια..
Παιχνίδια χαράς και λύπης, θυμού και γέλιου..
Μα όλα τα παιχνίδια, όλες τις απουσίες της ζωής μας, τις καλύπταμε με μια βόλτα με τη μηχανή.
Μια βόλτα χωρίς λόγια, χωρίς λέξεις, χωρίς επεξηγήσεις..
Γιατί στο τέλος της μέρας, δεν χρειάζονται λόγια κι επεξηγήσεις..
Ποτέ δεν σου ζήτησα εξηγήσεις και ποτέ δεν μου ζήτησες κι εσύ.
Κι ας κάναμε κι οι δυο.. μικρά εγκλήματα..
(Μικρά ή και πιο μεγάλα…κανείς δεν ξέρει.. ο χρόνος θα το πει)
Γιατί μεταξύ φίλων..ακόμα και τα εγκλήματα.. συγχωρούνται…





Άλλαξε ο καιρος…

10 09 2007


Αλλάζει ο καιρός κι αρχίζω να κρυώνω.
Τα πρωινά είναι πιο δύσκολα στο ξύπνημα κι αντί να σηκωθώ αναζητώ την αγκαλιά σου για λίγο ακόμα ύπνο.
Νυστάζω σήμερα.. βασανιστική Δευτέρα μετά από μια δύσκολη Κυριακή.
Γιατί είναι δύσκολη η κάθε μέρα που ανοίγονται πληγές.. από ανθρώπους που αγαπάς, για ανθρώπους που αγαπάς.
Σε βλέπω θυμωμένο και στεναχωριέμαι.. έρχεται ένα κύμα θλίψης και με τυλίγει.
Δεν μπορώ να δεχτώ την κατάσταση ως έχει, κι ότι δεν μπορεί να δεχτεί η καρδιά μου, δεν το δέχεται και το μυαλό μου.. (και τούμπαλιν).
Αλλάζεις, μα δεν με τρομάζεις.. κι αυτό είναι σημαντικό.
Με κοιτάς στα μάτια και ξέρεις πως είναι ώρα να φύγουμε.
Σε κοιτώ στα μάτια και σου ζητάω να με κρατάς συνεπιβάτη σ’όλες σου τις διαδρομές.
Τις καλές.. τις κακές.. τις δύσκολες..τις εύκολες..
Η πουστιά από το χαρακτήρα δεν αλλάζει….μου λες..
Κι εγώ συμφωνώ.. εκτός κι αν δεν είναι έμφυτη στο χαρακτήρα, αλλά κάποιος έχει βοηθήσει στην “μετάλλαξη”..
Δεν δέχομαι ποτέ τα πράγματα όπως μου τα δίνουν.
Πάντα θέλω να τα αλλάζω.
Πάντα θέλω να τα φέρνω στα μέτρα μου.
Μόνο εσένα δέχτηκα έτσι.. μόνο εσένα δέχτηκα άνευ όρων..
Δεν θέλησα τίποτα να είναι διαφορετικό πάνω σου.. δεν θέλησα τίποτα ν’αλλάξεις.
Ακόμα και χθες…που ήσουν κάποιος που δεν ήξερα.. ναι.. ακόμα και χθες δεν θα ήθελα να αλλάξεις.
Αλλάζει η εποχή μα εμείς δεν θα αλλάξουμε.. ούτε σήμερα.. ούτε αύριο..
Όσα κι αν έρθουν στην ζωή μας.. όσα κι αν φύγουν απ’τη ζωή μας..
Μ’ένα βλέμμα θα τα λέμε όλα…





Κράτα με…

7 09 2007


Μισοξυπνάς το ξημέρωμα και με παίρνεις αγκαλιά..
με κρατάς με δύναμη πάνω σου κι αυτή η δύναμη για μένα είναι το παν.
Ξέρω πως το θέλεις, πως το χρειάζεσαι.. όσο κι εγώ.
Βραδιά βαθιάς εξομολόγησης η χθεσινή κι εννοώ την κάθε λέξη.
Μην μου μουτρώσεις πάλι, σε παρακαλώ…
Θες να ξέρεις τι σκέφτομαι..
Αυτά που σκέφτομαι στο ξανάπα..δεν είναι πάντα καλά.
Νιώθω το άγγιγμά σου στα μαλλιά μου και με γαληνεύει..
Τυλίγομαι πάνω σου σαν να προσπαθώ να γίνω η ασπίδα σου.
Η ασπίδα σου για το σήμερα, για το αύριο, ακόμα και για το χθες.
Δεν θα αφήσω ποτέ κανέναν να σε πειράξει…
Μην μου θυμώνεις λοιπόν όταν σου ζητάω να μην στεναχωριεσαι με τα δικα μου μικρα..
Είναι απλά γιατί θέλω να σε βλέπω μόνο να γελάς.
Λέξεις δύσκολες κι έννοιες μικρές που εμείς τις κάναμε μεγάλες.
Δεν σου ζήτησα τίποτα, και μου τα έδωσες όλα.
Δεν μου ζήτησες τίποτα και σου έδωσα τα πάντα.
Αυτός ο δρόμος είναι πια μονόδρομος, δεν έχει επιστροφή και σ’αυτό το δρόμο περπατάμε μαζί.
Δίπλα δίπλα.. ούτε εσύ μπροστά, ούτε κι εγώ..
Μαζί… πάντα.. για πάντα…





Addio Luciano

6 09 2007

Είναι ορισμένες φορές που οι άνθρωποι νιώθουν πως χάνουν κάποιον “δικό τους” κι ας μην τον συνάντησαν ποτέ.
Κι ας μην έκατσαν ποτέ σ’ένα τραπέζι να μοιραστούν μια συζήτηση.
Κι ας μην περπάτησαν ποτέ στη θάλασσα.
Κι όμως είναι μερικοί άνθρωποι, που με τη φωνή τους μπορεί να σ’έχουν σημαδέψει βαθιά…
Για πάντα..
Μου έκανες παρέα σε κάθε χωρισμό που με πονούσε αληθινά..
Ακούγοντας την άρια του Νεμορίνο από το “Ελιξίριο του έρωτα” του Ντονιτσέτι..
Χανόμουν στην μαγεία της βελούδινης χροιάς σου και ονειρευόμουν…
Kι όταν άνοιγα τα μάτια, όλα είχαν περάσει.
Η οδύνη είχε γαληνέψει, ο πόνος είχε μαλακώσει, κι η ψυχή έβρισκε σιγά σιγά μικρά στηρίγματα για να κρατηθεί.
Αντίο… κάποιοι άλλοι θα απολαμβάνουν τώρα την βελούδινη φωνή σου..





Μίλα μου

6 09 2007

Μίλα μου με τη σιωπή σου..
Μίλα μου μ’ένα βλέμμα ζεστό και χαδιάρικο..
Μίλα μου μ’ένα άγγιγμα απρόσμενο και ξαφνικό..
Μίλα μου και πες μου εκείνα που δεν σκέφτηκες ποτέ πως θα θελα να μάθω..
Ακούω τις σιωπές σου πιο προσεκτικά από τα λόγια σου…
Γιατί οι σιωπές σου είναι πολύτιμες.
Κάποτε μ’ένα άγγιγμα άνοιξες κάθε πτυχή του εαυτού μου..
Κάποτε μ’ένα βλέμμα μου παρέδωσες την ψυχή σου..
Και χθες, μια νύχτα σαν όλες τις άλλες, μια νύχτα συνηθισμένη..
Ένιωσα για πρώτη φορά στην ζωή μου, τι θα πει να γίνονται δυο άνθρωποι ένα…
Ένας χτύπος καρδιάς, μια ανάσα, ένα βλέμμα…
Κράτα με αγκαλιά όσο μ’αγαπάς…





Η παρέα μου!

6 09 2007

Κάπως έτσι ξεκινήσαμε..
Ποια είναι η καλή παρέα για σενα με ρώτησες ?
Εκείνη από την οποία δεν θα θέλω να δραπετεύσω σου είπα.
και τώρα πια μπορώ να δω το μιδίαμα στο πρόσωπό σου εκείνη τη στιγμή.
Η αγάπη, είναι η βάση για να χτιστεί το σπιτάκι..
και ο έρωτας είναι το τσιμέντο που τα κρατάει όλα μαζί..
Και οι κοινές συνήθειες, η υπομονή, η ανεκτικότητα, η υποχωρητικότητα… ακόμα κι ο εγωισμός..
είναι κι αυτά συστατικά για να είναι το σπίτι γερό..
Ο πόθος, το πάθος, η διάθεση για ανανέωση, η ερωτική χημεία…
εξασφαλίζουν τη διάρκεια και το χρώμα του σπιτιού..
Μα είναι και κάτι που αποτελεί το θεμέλιο… κι αυτό είναι η παρέα..
Πόσο χαζό μπορεί να ακούγεται ε?
Κι όμως… θέλω παρέα σου να κάνω τα πάντα..
γιατί ακόμα και τις στιγμές που νομίζεις πως δεν ακούω…
ΣΕ ακούω.. λαμβάνω τη γνώμη σου πάντα σοβαρά..
Ακόμα κι όταν τα εύκολα όχι μου γίνονται ναι..
είναι γιατί σε έχω προσέξει όταν μου μιλάς.
Είσαι η καλύτερη παρέα γιατί δεν φοβάσαι τη σιωπή, μπορείς και τη διαβάζεις.
Δεν κάνεις θόρυβο για να μου δείξεις πως υπάρχεις…
Ξέρεις πως υπάρχεις παντού γύρω μου και μέσα μου..
Είσαι η παρέα μου στο γέλιο και το δάκρυ…
Είσαι η παρέα που δεν θέλω να αποχωρίζομαι.
Δεν ψάχνω χρόνο για να κάνω πράγματα μόνη…
απλά γιατί όταν είμαστε παρέα.. είμαστε ούτως ή άλλως… ένα..
Τώρα πια… αν με ξαναρώταγες τι είναι για μένα η καλή παρέα..
Θα σου έλεγα πως είναι εκείνος ο άνθρωπος που όταν δεν κάνεις κάτι μαζί του.. σου λείπει.
Ακόμα κι αν αυτό το “κάτι” είναι το πιο χαζό όπως τα ψώνια του super market…
Θέλω στα πάντα μου να είσαι η παρέα μου..
Γιατί τελικά η παρέα.. η καλή παρέα..
είναι τα θεμέλια που στηρίζεται όλο το οικοδόμημα μιας σχέσης.
Κάποτε είχα παρέες για το έξω, παρέες για το μέσα, παρέα για το σινεμά,
παρέα για φαγητό, παρέα για τα ταξίδια, παρέα για τη δουλειά…
Και μέσα σε κάθε μια από αυτές τις παρέες ήμουν τόσο πολύ απελπιστικά πολύ μόνη….
Μόνη από επιλογή κι όχι από ανάγκη…
Γιατί μπορεί στη ζωή μου να συμβιβάστηκα σε πολλά…
Την κακή παρέα όμως.. δεν την ανέχτηκα ποτέ!!





Περιπλανήσεις

6 09 2007

Θελω να περιπλανηθώ μαζι σου και να σου δειξω τα μερη που πηγα μονη όταν έλλειπες
Να σου πω σε καθε γωνια τι σκεψεις εκανα…
Να σου δειξω τα μερη που αγαπησα μονη..
Τους δρομους που χαθηκα περπατωντας..
Εκει που το κρυο και το χιονι δεν μπορουσαν να με κρυωσουν αλλο γιατι ημουν ηδη μεσα μου παγωμενη.
Ναι, μην τσαντιζεσαι οταν σου λενε για μενα και το ποσο παγερη ημουν παντα.
Tην αλήθεια σου λένε κι ας μην μπορείς να τη δεχτείς.
Θέλω να γυρίσουμε στο Λονδίνο και να περπατήσουμε στο Hyde Park..
Να χαθούμε στο Portobello ανάμεσα στα χρώματα, τους ήχους και τις μυρωδιές.
Θέλω τα θέλω σου κι από καιρό βλέπω στα μάτια σου την επιθυμία να ταξιδέψεις.
Σε κοιτώ να ονειρεύεσαι και προσπαθώ να μπω μέσα στα όνειρά σου.
Ν’ανακαλύψω τις καινούριες επιθυμίες σου..
Θέλω τόσα πολλά θέλω σου.. κι είναι η πρώτη φορά που ο χρόνος δεν είναι εχθρός μου..
Γιατί είτε ο χρόνος μου είναι πολύς, είτε ο χρόνος μου είναι λίγος… ξέρουμε καλά πως είναι μόνο δικός σου.
Προσπαθώ να καταλάβω τα ευχαριστώ σου πίσω από τις λέξεις και με μπερδεύεις..
Είμαι πολύ κακομαθημένη για να κάνω χάρες στον οποιονδήποτε και το ξέρεις…
Είμαι πολύ καλομαθημένη για να με ταλαιπωρώ και το ξέρεις.
Άρα αυτό που κάνω το θέλω..
Ειδικά για εκείνη που τα μάτια της χθες σε κοιτούσαν με αγάπη αλλά κάτι της έλλειπε. .
Της έλλειπε το άλλο μισό του πόνου της.. που την ξέχασε.. που αδιαφόρησε για εκείνη..
Όχι, δεν το κάνω για σένα..
Για μένα το κάνω..
Θέλω και το κάνω..
Την αγάπησα όταν είδα τα δάκρυα στα μάτια της..
Γέλασα με τον αυθορμητισμός της και την άκρατη ειλικρίνεια των ματιών της.
Πόνεσα με τις παιδικές της αναμνήσεις που δεν είναι ροζ..
Την ένιωσα δική μου, γιατί κατάλαβα σε ποιον έμοιασες όταν κοιτάς στα μάτια.
Μην μου λες λοιπόν ευχαριστώ.
Όταν δεν θα θέλω να κάνω κάτι, όταν δεν θα νιώθω να κάνω κάτι..
Να ξέρεις πως απλά δεν θα το κάνω.
Αγάπησα και δέχθηκα τους ανθρώπους της ζωής σου όπως ήταν..
Δεν θέλω να αλλάξουν, δεν θέλω να μεταλλαχθούν…
Θέλω να μείνουν πάντα έτσι, γιατί έτσι, μπορώ να νιώθω τη ζεστασιά της αγκαλιάς τους.
Μην μου λες λοιπόν ευχαριστώ γιατί δεν κάνω τίποτα για σενα.. για μένα τα κάνω..
Τη δική μου ψυχή καθαρίζω…
Την δική μου καρδιά γαληνεύω..
Και χάρες δεν κάνω.. το ξέρεις…





Εφιάλτης

6 09 2007

Άσχημος ύπνος, βασανιστικός..
Σαν να μην ήθελε να περάσει τούτη η νύχτα..
Κι η αγκαλιά σου μακριά..
Φοβάμαι όταν είσαι έτσι.. δεν φταις και το ξέρω..
Μα δεν μπορώ να μην φοβάμαι..
Δεν περνά αυτή η νύχτα κι εγώ το μόνο που ζητώ είναι να περάσει..
Να φύγει και τη θέση της να πάρει το γλυκοχάραμα..
Να δω τον ουρανό και τον ήλιο και να γαληνέψω λίγο.
Θέλω να κολυμπήσω λίγο..
Να βγάλω την ένταση που μαζεύτηκε στο κορμί..
Να αποβάλω τον πόνο και το δάκρυ που κρατήθηκαν μέσα μου..
Η απουσία σου πονάει..
Το τελευταίο σου τραπέζι λέει μα εγώ δεν το νιωσα.
Τόσοι ξένοι..
Όλοι ξένοι..
Ένα γλέντι είναι κι ο θάνατος και δεν πρέπουν λόγια θύμησης μα ζωής.
Ήθελα να χε μουσική, εκείνη που θα σ’άρεσε
Κι ένα τσούγκρισμα στο τέλος..
Για τον Γιάννη..
Σ’ενα δάκρυ όλα τα αντίο..
Σ’ένα βλέμμα τόσες υποσχέσεις..
Σ’ενα ποτήρι όλες οι αναμνήσεις..
Κι εμείς εκεί..
Του Αϊ-Γιαννιού στο μαγαζί να περιμένουμε τις λαδόκολλες..
Και να παίζουμε κυνηγητό στο πατάρι..
Τρία μικρά παιδιά..
Τρία παιδιά που δεν ξεχώρισαν τις σχέσεις τους ποτέ.
Τρία παιδιά με διαφορετικούς δρόμους αλλά και μια κοινή συνησταμένη..
Πάντα εκεί.. ο ένας για τον άλλο.
Ξημέρωσε κι ακόμα δεν έχω ησυχάσει..
Είμαι ακόμα κάτω από την επήρεια της νύχτας..
Λίγο τρομαγμένη, πολύ κουρασμένη..
Κλείνω τα μάτια και νοερά βουτώ σε μια θάλασσα καταγάλανη..
Βουτάω ελεύθερη στο βυθό της χωρίς φόβο, χωρίς όρους, χωρίς όρια..
Ακριβώς όπως βούτηξα και στην ψυχή σου..
Και ξέρω καλά πια..
Πώς το θησαυρό του παραμυθιού εγώ τον βρήκα..
Στην ψυχή σου…





Φωτιά

6 09 2007

Πάντα φοβόμουν την φωτιά.
Την φωτιά που δεν έχει έλεγχο, που δεν έχει μέτρο.
Μου φέρνει στο μυαλό πόνο που θέλω να ξεχάσω.
Κοιτώ μέρες τώρα τις φωτιές και κλείνω τα μάτια.
Κλείνω τα μάτια όπως τα κλεισα και εκείνο το σαββατοκύριακο στον Πόρο
που ποτέ δεν κατάλαβες γιατί ξαφνικά “έπεσα σε κόμμα”
Έκλεισα τα μάτια για να μην βλέπω τη φωτιά στο τζάκι.
Μου ξύπνησε μνήμες που δεν θα ήθελα να υπάρχουν στο μυαλό μου.
Και πέρασαν μήνες από τότε.. λίγοι, πολλοί, δεν έχει σημασία..
Η έννοια του χρόνου στην ζωή μου ήταν πάντα σχετική!
Και σταμάτησα να φοβάμαι τη δυνατή φωτιά στο τζάκι.
Πολέμησα το φόβο μου… διπλώθηκα πάνω σου..
Άφησα τη ζεστασιά του κορμιού σου να με ηρεμήσει, να γίνουμε ένα..
Κι έτσι σταμάτησα να φοβάμαι τη φωτιά..
Γίνομαι ένα με το σώμα σου, μπαίνω στην καρδιά σου, κοιτάω τα ματια σου…
Και δεν φοβάμαι…
Δεν φοβάμαι κανέναν γιατί δεν φοβάμαι εσένα..
Δεν φοβάμαι εσένα γιατί ξέρω την καρδιά σου, ξέρω την ψυχή σου, ξέρω ότι δεν θα με πονέσεις.
Σε εμπιστεύομαι κι ας είναι αυτό το μεγαλύτερο ρίσκο που πήρα ποτέ στη ζωή μου.
Πάντα άκουγα το ένστικτό μου, κι όταν φοβόμουν πως το ένστικτό μου μπορεί και να έχει “θολώσει”
Κοιτούσα τα μάτια του πατέρα μου για να δω αν συμπίπτει το ένστικτό μας.
Χθες δεν χρειάστηκε να τον κοιτάξω… ξέρω πια τα πάντα και για εκείνον και για εσένα.
Παιδί του….





Φιλία

6 09 2007

Σας κοιτώ να γελάτε κι οι δυο από ψυχής και σας φέρνω στο μυαλό μου
Σάββατο πρωί στο Κολωνάκι βόλτα με το το μωρό οι δυο σας..
Δεν χωράει κανείς ανάμεσά σας..
Ίσως γιατί τ’αδέρφια είναι τελικά οι φίλοι καρδιάς… οι φίλοι ζωής.
Ένιωσα την αγάπη σας μέσα σ’ένα βλέμμα.
Κάνει κρύο, δεν έχω πάρει ζακέτα και περπατάμε στην Ερμού.
Βράδυ Χριστουγέννων και το κρύο είναι τσουχτερό.
Βράδυ Χριστουγέννων και σου λέω πως μου λείπει εκεί που είναι…
Βράδυ Χριστουγέννων κι η οικογένειά μου, η παρέα μου, η συντροφιά μου… είσαι εσύ.
Συγγενείς μας, είναι οι φίλοι που επιλέγουμε στη ζωή να πορευτούμε.
Φίλος αληθινός είναι εκείνος που θα μπορέσεις να του συγχωρέσεις ακόμα και το μεγαλύτερο έγκλημα.
Έσβησαν τα πάντα με μια αγκαλιά.
Δεν θυμάμαι τίποτα πια.. όλα κλείσαν μέσα σε μια λέξη.
Μου λείπεις και θα θελα να είσαι έξω.
Θα θελα να μοιραστούμε τις στιγμές, τα γέλια, τα δάκρυα, τις τρελαμένες ορμόνες.
Δεν ξε-αγαπάς… αγαπάς μια φορά, για πάντα, στα πάντα.. σε όλα..
Μια φιλία ζωής μπορείς να έχεις στη ζωή σου.. και η δική μου η ζωή χαράχτηκε από τη φιλία μας.
Αλήθεια σε πόσες βάρδιες θα είναι τα σκυλιά – φύλακες γύρω από την κούνια?
Φιλίες ζωής.. φιλίες καρδιάς..
Και με εκπλήσω ακόμα που μπορώ να αγαπώ κάποιον καινούριο φίλο στη ζωή μου..





Στο ναό του Ποσειδώνα

6 09 2007

Σε κοιτώ ν’απομακρύνεσαι και να πλησιάζεις τη θάλασσα.
Θες ν’ακούσεις τη φωνή της κι εγώ θέλω να σ’αφήσω να της μιλήσεις με την ησυχία σου.
Να της πεις τα νέα σου και τα μυστικά σου.
Να σου πει κι εκείνη τα δικά της.
Να περάσεις από κάτω με το Ραμνούς και κοιτάξεις τον Ναό από χαμηλά.
Να σε κρύψει ο Ποσειδώνας κάτω από το βράχο του και να μην σε βρίσκει κανείς.
Να του ζητήσεις ήρεμες θάλασσες για το Στέλλιο κι εκείνος να σου κάνει το χατήρι.
Γίνε ξανά έφηβος και ταξίδεψε με το μυαλό σου στη Τζιά…
Γέλα, από την ψυχή σου… όχι δυνατά για να καλύψεις τη θλίψη σου… ήρεμα…
Άκου την φωνή της που σου μιλάει..
Κάτι θέλει να σου πει.. κάποιο μυστικό από δυο αστέρια που όταν δεν τα βλέπουμε…
γίνονται αστερίες και ταξιδεύουν στις θάλασσες.
Ταξιδεύουν και ψάχνουν γοργόνες και ιστορίες θαλασσινά παραμύθια.
Δεν σε πλησιάζω.. αυτά τα μυστικά είναι δικά σας…
Δεν θέλω να παρεμβαίνω..
Είσαι ελεύθερος…
Θυμάσαι ?
Τι είναι καλή παρέα για σένα ?
Μια ερώτηση…
Μια πρόκληση στο άγνωστο..
Ένα σινεμά Σάββατο βράδυ
Θα θελα να μπω στα όνειρά σου και ν’ανακαλύψω τις πιο κρυφές πτυχές τους..
Μην μου θυμώνεις για τους εφιάλτες μου
Σου έχω εξηγήσει πώς νιώθω…
Μπορεί να το θεωρείς χαζό, μπορεί να το θεωρείς υπερβολικό…
Όμως…
Πόσο πολύ σ’αγάπησα, ποτέ δεν θα το μάθεις…
Όπως και κανείς ποτέ δεν θα μπορέσει να καταλάβει πώς έτσι απλά,
μέσα σε μια νύχτα, μετά από ένα σινεμά και μια βόλτα στο Σούνιο (περίπου)
γίναμε ένα… δεθήκαμε με μια αγάπη σπάνια και μοναδική
Που κανείς δεν μπόρεσε να καταλάβει.
Φυσάει πολύ.
Ένας αέρας καθάριος, δυνατός, λυτρωτικός.
Ποτέ δεν σου είπα πως όταν φυσάει φεύγω.
Ίσως γιατί για πρώτη φορά
δεν έφυγα, δεν χάθηκα, έμεινα.
Γιατί για πρώτη φορά…
είμαι εδώ..
Μαζί…





Δέντρα μόνα

6 09 2007

Έλα να παίξουμε κρυφτό.
Πάμε στο δασάκι, που έχει πολλές κρυψώνες!
Ναι, στο δασάκι που πιτσιρίκια παίζαμε κρυφτό κι αμπάριζα.
Στο δασάκι που πιτσιρίκια, δώσαμε το πρώτο μας φιλί κάποιο βραδάκι του Αυγούστου
Εκεί που παίξαμε για πρώτη φορά κλέφτες κι αστυνόμους
Και τα δέντρα που ήταν τα δοκάρια μας….για να παιξουμε αμπαριζα, ποδοσφαιρο, μηλα..
Αχ ναι.. παμε στο δασακι, να πουμε τα πρωτα μυστικα… και να μην μας ακουσει κανεις από την αλλη συμμορια.
Ναι, πάμε αγάπη μου μια βόλτα στο δασάκι…
Χέρι χέρι… στα πρώτα… “θες να τα φτιάξουμε”?
Και μετά.. μεγαλώνοντας… χαραγμένα στα δέντρα τα αρχικά μας.
Αρχικά φιλιάς…αγάπης…
Πάμε αγάπη μου μια βόλτα στο δασάκι, όσο υπάρχει..
Δεν ξέρουμε αν θα υπάρχει κι αύριο.
Κι εγώ θέλω να το ξαναδώ εκείνο το δέντρο που χάραξα κάποτε τα όνειρά μου.
Έχανα ανθρώπους, φίλους, μα ήξερα πάντα πως εκείνο το δέντρο θα είναι εκεί και θα στέκει αγέρωχο
προστατεύοντας τα μυστικά που είχε ακούσει, που είχε δει, που του είχα πει.
Το χρωστάω σ’εκείνο το δέντρο να παω να το ξαναδω..
Να μην το αφησω τωρα μονο που ποναει, που φοβαται.
Θα ερθω δεντρακι μου..
Και δεν θα αφησω κανεναν να σε πειραξει.
Φιλοι παιδικοι, φιλοι ζωης, φιλοι καρδιας…
Δεν θα σ’εγκαταλειψω τωρα..
Στις ρίζες σου έκλαψα για τον πρωτο μου παιδικο ερωτα..
Στις ριζες σου εκατσα κι εγραψα το πρωτο μου ημερολογιο…
Με εκρυψες οταν ηθελα κρυψωνα, με δροσισες οταν δεν αντεχα τον ηλιο,
με ακουσες οταν δεν ηθελα να μιλησω σε κανεναν..
Με αγκαλιαζες οταν δεν ηθελα κανεναν.
Τριτη σειρα…
Τεταρτο δεντρο…
Θα ερθω… στο υποσχομαι!
Δεν θα σε πειραξει κανεις εγκληματιας.





Τόσο ξένος, τόσο οικείος

6 09 2007

Μερες τωρα εχω σαν εικονα μπροστα μου τα ματια σου.
Γαλαζια ματια, που αν κι εχουν θαμπωσει απο τον πονο και τα δακρυα, κρατουν ακομα λιγη λαμψη.
Σε κοιτω και προσπαθω να σε φερω στο μυαλο μου πριν τον χασεις.
Τα λογια σου, το καμαρι σου, η περηφανεια σου για κεινον… μου θυμιζουν εμενα..
Εμενα, οταν μιλω για τον δικο μου “εκεινον”.
Ειχες κρεμασει πανω του ολες σου τις ελπιδες..
Στο δυνατο σου αλογο… εκεινο που δεν φανταστηκες ποτε οτι μπορει να χασεις.
Οχι γιατι ειχες αναγκη απο κατι, αλλα γιατι ηξερες πως εκεινος μπορουσε να κατακτησει τον κοσμο ολο.
Μόνο που εκεί στην σχολή των καπετάνιων, δεν σου έμαθαν τους νόμους της στεριάς.
Και τ’άλογο, το πιο όμορφο, το πιο ατίθασο, το πιο ζηλευτό…
Ποτέ δεν μένει… πάντα σπάει τα δεσμά του και καλπάζει δίχως προορισμό.. στο άγνωστο!
Θλιψη βγαζουν τα ματια σου, ακομα και οι λεξεις σου, εχουν καλα κρυμμενα δακρυα.

Δεν ξερω γιατι αλλα θα θελα να σε παρω αγκαλια οπως τον πατερα μου…
Θα θελα να σου μιλησω για δυο αστερια στον ουρανο.
Να σου πω το μυστικο που μ’εκανε ν’αντεξω την απωλεια
Κοιτας ευθεια στα ματια, κι εγω.
Πως να σου πω οτι για καποιο λογο σε θεωρω οικειο.
Οχι γιατι εισαι ο θειος του, ουτε γιατι θελω κατι απο εσενα.
Απλα νιωθω ενα μικρο νηματακι να μας δενει.
Το νημα του πονου, της απωλειας.
Πως να σου πω πως τα ματια εκεινου εγω τα ειχα δει
Δυο διαμαντια που ελαμπαν θυμαμαι.
Μονο αυτο θυμαμαι.
Τα ματια του!
Αχ, ποσα θελω να σου πω..
Θα θελα να σε ειχα γνωρισει πριν!
Να σε δω να γλεντας… χωρις να σου λειπει.
Να σε δω να γελας… χωρις να τον ψαχνεις..
Ισως καποτε.. σε μια βολτα στη θαλασσα… να μιλησουμε..
Να ξερεις πως αν και δεν ξερω το λογο, δεν ξερω το πως και το γιατι..
Θελω να σε παρω αγκαλια… και να σου πω μονο… οτι ειναι εδω!
Αχ τι μ’επιασε πρωι πρωι…





Μισο κιλο ευτυχια

6 09 2007

Εισαι καλος στη κοστολογηση?
Δεν μπορουσα ποτε να κανω κοστολογηση!
Ξανθια βλεπεις… που να μαθω να κανω κοστολογηση..
Κι εκεινο το σκασμενο το μαθημα, δυο φορες το εδωσα!
Λοιπον… βοηθησε με και κοστολογησε μου την αγαπη, την ευτυχια, την γαληνη..
Δωσε μου και μια τιμουλα για το δακρυ και το χαμογελο ετσι να την εχουμε προχειρη.
Κι οταν δεν θα εχεις δουλεια, πες μου και ποσο θα μου πουλησεις ενα κιλο ευτυχια.
Ολα σ’ενα ζυγι, ολα σε μια ζυγαρια, ολα μεταφρασμενα σε λεφτα!
Πες μου ποσο να στα δωσω..
Δεν αντεχω την μιζερια που κρυβεται πισω καλοδουλεμενες σκεψεις.
Ψυχρα, μιζερα, υπολογυστικα…
Δωσε μου τοσο, να σου δωσω αλλο τοσο, βγαλε λιγο ακομα..
Οχι, δεν θελω!
Δεν θελω ποτε να μαθω τις ισοτιμιες της ψυχης.
Ποσο κοστιζει μια στιγμη?
Λεξεις που δεν εμαθα ποτε…
Αναγκαστηκα να τις μαθω τις τελευταιες μερες απο δυο κοντινα προσωπα.
Δυο προσωπα που με εξεπληξαν…
Παμε να φυγουμε αγαπη μου… εμεις δεν ειμαστε για εδω…
Απο αλλο πλανητη ηρθαμε… παμε πισω στον πλανητη μας!
Για μας ευτυχια ειναι ενα τραπεζι με τους αγαπημενους μας ανθρωπους…
Και οι Κυριακες το μεσημερι βλεποντας Friends…με τους δικους μας friends…
Για μας που ευτυχια ειναι μια βολτα στο Σουνιο (αν τα καταφερουμε να φτασουμε)
Αυτος ο πλανητης δεν ειναι για μας αγαπη μου!
Παμε… θελω να φυγω… Δεν αντεχω να μεγαλωσω ενα παιδι εκει που καποιοι κοστολογουν το χαμογελο του!
Ναι, ειμαι θυμωμενη, για την ακριβεια… ειμαι εξαλλη!
Καλημερα!





Δεν προλαβαινω

6 09 2007

Εισαι στο δρομο κι ερχεσαι, και ειναι τοσα αυτα που προσπαθω να θυμηθω να σου πω..
Ηρθες χωρις να σε καλεσουμε μα να ξερεις πως εισαι δωρο θεου
Δεν εισαι ενα λαθος που προεκυψε.
Εισαι το δημιουργημα μιας αγαπης χωρις ορους και ορια
Εισαι ο καρπος ενος ξαφνικου ερωτα, αλλα ερωτα απολυτου και μοναδικου.
Ενος ερωτα απο εκεινους που τους συναντας στα παραμυθια
Κι οταν ερχονται και σου χτυπουν την πορτα… λες δεν μπορει…
Οχι, δεν σε περιμενα να ερθεις.. δεν σε ειχα υπολογισει στη ζωη μας
Και τωρα που εισαι στο δρομο…ανυπομωνω…
Θελω να σε νιωσω οταν θα αλλαζεις πλευρο για να κοιμηθεις…
Κι εγω θα μπαινω στην αγκαλια του μπαμπα σου και θα κουρνιαζω..
Κι οταν θα φευγει ταξιδια μακρινα ο μπαμπας σου… θα σε παιρνω αγκαλια και θα σου λεω παραμυθια
Παραμυθια για εναν ερωτα μεγαλο… που εφερε στον κοσμο μια ζωη.
ΕΣΕΝΑ.
Και καποτε… οταν μεγαλωσεις… θα σ’εμπιστευτω στους δυο “επαναστατες” (χωρις αιτια)
να σου μαθουν τα πρωτα σου βηματα στη ζωη.
Να σου δειξουν απο τα παραθυρα της καρδιας τι θα πρεπει να αφηνεις να μπει, και τι οχι.
Σειρηνες θα ακουσεις πολλες… και δεν θα σ’εμποδισω ποτε να τις ακουσεις.
Μονο θα σου ζητησω να θυμασαι…
Κανε οτι θες στην ζωη σου για ΣΕΝΑ… ακομα και το μεγαλυτερο εγκλημα να κανεις…
αν το εχεις κανει για ΣΕΝΑ… εγω θα ειμαι πλαϊ σου.
Κληρονομια σου θα ειναι οι ανθρωποι που θα σ’αγαπουν…
Ενας Αντωνης, ενας Δημητρης (δυο θα ειναι αυτοι…), ενας Φιλιππος κι ενας Πετρακης…
Και ολοι εκεινοι που στα ματια σου θα δουν την αγαπη…
Μα πανω απο ολα… θα ειναι δυο αστερια στον ουρανο..
Δυο θειοι που δεν γνωρισες ποτε…. δυο αντρες ομορφοι στην ψυχη… αγερωχοι στη μορφη..
Δυο αστερια… που σε εφεραν στη γη…
Γιατι αν δεν ηταν εκεινοι, δεν θα ειμασταν κι εμεις.





Ευχές και ταξίδια

6 09 2007

Αλήθεια, τι ευχήθηκες πριν αλλάξει ο χρόνος?
Τι ήθελες γι’αυτό το χρόνο?
Να σου πω τι ήθελα εγώ?
Να ταξιδέψω…
Κι η ευχή μου βγήκε απόλυτα.
Τη μέρα που σε γνώρισα μπήκα σ’ενα πλοιο…
Και από κεινη τη μερα ταξιδευω μαζί σου σε μια δίνη..
Μια δίνη του ερωτα, του παθους, του ποθου, της αγαπης..
Μα και τις στιγμές του πονου το ταξιδι δεν σταματησε!
Με κραταγες σφιχτα και μου μιλουσες τρυφερα μεσα στη νυχτα.
Ανακαλυψα ονειρα που δεν εκανα.
Ανακαλυψα “θελω” που δεν ηξερα πως “θελω”.
Βλεπω στα ματια σου τις ιδιες ανακαλυψεις που κανεις κι εσυ
Κρατα με στην αγκαλια σου, και στην φουρτουνα κρατα με πιο κοντα σου.
Ερχεται μια καινουρια ζωη και το μονο που παρακαλω ειναι να σου μοιαζει.
Να εχει την ψυχη σου, την καρδια σου, τα ματια σου, το χαμογελο σου.
Οχι δεν το ονειρευτηκα ποτε.
Ομως τωρα το θελω.
Τωρα ξερω τι θελω.
Ξερω πια πολυ καλα… πως οτι θελω… ειναι δικο σου..
Ότι αγαπω ειναι δικο σου..
Οτι αγαπω εισαι εσυ!





Aυτός λαβώνει από μακριά.. από κοντά, σκοτώνει

6 09 2007

Κι όλπιζα να λησμονηθούν οι πόνοι που με κρίνουν
κ’ εγώ θωρώ χειρότεροι και πλιά βαριοί απομείναν.
Κι όσο μακραίνω απ’την φωτιά, θωρώ πως πλιά με καίγει
κι ο Πόθος με χειρότερα άρματα με παιδεύγει.
Αυτός λαβώνει από κοντά κι από μακριά σκοτώνει
κι ώστε να φεύγω, να γλακώ, με τα φτερά με σώνει.
Ολημερνίς την στόρισην κείνης οπου με κρίνει
μου βάνει μες τον λογισμόν, κ’ εκεί μου την αφήνει.
Κι α’ θέσω ν’αποκοιμηθώ, τα μάτια μου ως καμνύσουν
μου δείχνει πως τα χείλη της σκυφτού’ να με φιλήσουν”

Παράξενο τούτο το πρωινό.
Γυρνάς στο μυαλό μου.
Δεν ξέρω γιατί.. αλλά στο μυαλό μου γυρνάς μαυροφορεμένος και πονεμένος…
Κάτι συμβαίνει κι ας μην μου το λες καθαρματάκι μου!





Μια διαδρομη..που δεν ηθελα να κανω

6 09 2007

Πήρα το δρόμο για την Ερέτρια.
Πρώτη φορά έτρεξα τόσο.
Όχι δεν βιαζόμουν να φτάσω.
Ίσα ίσα…
Δεν ήθελα να τον κάνω αυτό το δρόμο.
Όχι μόνη, όχι για σένα, χωρίς εσένα.
Δέκα χρόνια σχεδόν και δεν ήρθα ποτέ μόνη σ’αυτό το μέρος.
Θα θυμηθώ το δρόμο?
Τον θυμήθηκα…
Βασιλικά….
Ο φούρνος που σταματούσες, ο μανάβης…
Λευκαντί…
Να πάμε για μπάνιο…
Έλα γύρνα πίσω… πάμε να κάνουμε βουτιές κι εσύ να φοράς τις ωτοασπίδες σου.
Πάμε να δούμε μουσεία, να περπατήσουμε στο Chiasso και στο Locarno και να πειράζουμε στο δρόμο.
Είσαι μπροστά μου, σε βλέπω, μπλε πουλόβερ, τζιν παντελόνι, φωτογραφικη μεγάλη, επαγγελματική στο λαιμό!
Μου λείπεις.
Μου λείπεις τώρα στη χαρά.
Στη λύπη δεν μου έλλειψες ποτέ.
Στην χαρά μου λείπεις.
Ήθελα να σε πάρω τηλέφωνο να σου πω για το μωρό.
Να σου πω πως είμαι ευτυχισμένη.
Περνάνε από το μυαλό μου εικόνες ξαφνικές… από εκείνη τη μέρα που για μένα δεν υπήρξε.
Έλα… πάμε… πάρε με να μου πεις καλημέρα.
Θέλω να σε ακούσω.
Μου λείπεις….
Δεν θέλω να μπω στο υπόγειο.
Μπαίνω…
Σε ψάχνω…
Είσαι εκεί…
Που είσαι ??
Άναψε το φούρνο να ψήσουμε φαγητό στα ξύλα.
Που είσαι ??
Θέλω να γυρίσεις…
Τόσα πολλά που δεν σου είπα…
Μου λείπεις…
Φεύγω, γυρίζω πίσω..
Δεν μ’αρέσει τούτο το μέρος πια!





Μικρε μου ταραξια

6 09 2007

Βλέπω μέσα σου εκείνον που αγαπάω…
Βλέπω σε εσένα αυτό που ήταν εκείνος πριν χρόνια.
Βλέπω κι εκείνον που κρύβεται τόσα χρόνια.
Εκείνον που κρύβει την σπιρτάδα και την σκανταλιά του πίσω από εσένα.
Πίσω από μια καμμένη κουρτίνα ένα Πάσχα, πίσω από ένα μπουγέλο που δεν έπαιξε ποτέ.
Αντράκι και μωρό μαζί.
Αρκετά αντράκι για να αρχίσεις να τρέχεις, αρκετά μωρό για να κρυφοκοιτάς πίσω σου αναζητώντας ένα δίχτυ ασφαλείας.
Μην ανησυχείς εκεί είναι το δίχτυ.
Έτοιμο να σε περιβάλει πριν καν το ζητήσεις.
Πάρε το scate και τρέξε μακριά… μάθε φιγούρες να τις δείχνεις…
Και μ’εκείνο το μισοπαιδικό χαμογελάκι… προσπάθησε να πείσεις πως μεγάλωσες.
Ψάχνω να βρω την καλοσύνη στο χαρακτήρα σου και δεν είναι δύσκολο.
Ένα κράμμα δυο γενιών, ένα κράμμα τριών αντρών.
Σμιλεμένος με καλέμι από τη θάλασσα, από την “μαγκιά” της εφηβείας σου.
Ζήσε την εφηβεία σου… και μεγαλώνοντας… δώστα όλα, μην φοβηθείς να “αδειάσεις”.
Κράτα μόνο τη σφεντόνα σου… αυτή μην την δώσεις ποτέ.
Κράτα την σαν όπλο στην σκληρότητα που θα γνωρίσεις μεγαλώνοντας.
Κι όταν οι άνθρωποι θα σε απογοητεύουν και δεν θα ξέρεις από που να πιαστείς…
Παίρνε την σφεντόνα σου, και βάζε σημάδι εκείνη τη λάμπα στην γωνία.
Πάρε από όλους τα καλά… αλλά κράτα την παιδικότητα στην ψυχή σου ακόμα κι όταν γίνεις ενας γλυκός 30άρης…
Και θα βγάζεις την κόρη μου βόλτα… για να της μάθεις τις κακοτοπιές.
Πάρε το scate σου και τρέξε μικρέ μου Dennis μόνο πρόσεχε…





Ενα παραμυθακι..

6 09 2007

Θα έρθει μια μέρα που θα με ρωτήσεις πώς έγινες…
Κι εγώ θα σου πω ένα παραμυθάκι…
Μια φορά κι έναν καιρό, ήταν δυο μικρά παιδάκια..
Ένα αγοράκι, κι ένα κοριτσάκι.
Τα δυο αυτά παιδάκια, είχαν φίλους πολλούς και παιχνίδια πολλά…
Κι έπαιζαν στην ίδια γειτονιά…
Όμως δεν έτυχε ποτέ να συναντηθούν.
Παίζαν κρυφτό, και ποτέ δεν κατόρθωσε το ένα να βρει το άλλο.
Ένα Σαββατιάτικο απόγευμα του Δεκέμβρη,
λίγο πριν στολίστει το χριστουγεννιάτικο δέντρο… τα δυο παιδιά έπαιζαν και πάλι…
Κι εκεί, πάνω στο παιχνίδι, έπεσε το ένα πάνω στο άλλο.
Κοιτάχτηκαν, χαμογέλασαν, κι επειδή κρύωναν, μπήκαν σ’ένα cinema για να περάσει η ώρα.
Η ώρα πέρασε, κι η μέρα πέρασε, μόνο που το κοριτσάκι και το αγοράκι δεν θέλαν να αποχωριστούν.
Κι έτσι το αγοράκι, είπε στο κοριτσάκι, να πάνε στην κρυψώνα του και να περάσουν το βράδυ εκεί.
Έτσι κι έκαναν!
Ανέβηκαν πάνω σ’ένα δέντρο που είχε την κρυψώνα του το αγοράκι κι έμειναν εκεί όλο το βράδυ…
Κι ήρθε το ξημέρωμα… και το επόμενο βράδυ…
Το αγοράκι και το κοριτσάκι δεν θέλησαν να ξαναχωριστούν ποτέ!
Παίζαν πια μαζί με τα παιχνίδια τους ολιμερής κι ολινυχτής..
Κι όταν το κοριτσάκι καμιά φορά έπεφτε και χτυπούσε
ερχόταν το αγοράκι που την αγαπούσε πολύ και την σήκωνε, της καθάριζε την πληγή…
Και ξανάρχιζαν τα παιχνίδια.
Ο καιρός πέρασε και τα μικρά παιδιά μεγάλωσαν…
Πέρασαν δύσκολα, εύκολα, χαρούμενα, λυπημένα…
Μα τα δυο παιδιά, έμειναν σ’όλη τη διαδρομή μαζί!
Κρατούσαν το ένα το χέρι του άλλου… και τρέχαν μαζί στις ακροθαλασσιές.
Κολυμπούσαν πάνω στην γραμμή της πανσελήνου…
Έφτιαχναν κάστρα στην άμμο… κι έπαιζαν μπουγέλο…
Τα χρόνια περνούσαν, μα τα δυο παιδιά δεν χωρίζονταν ποτέ.
Κι αν έδειχναν πως μεγάλωναν, μέσα τους ήταν πάντα
Εκείνο το αγοράκι, που συνάντησε το κοριτσάκι…
Και το φιλοξένησε στην κρυψώνα του λίγο πριν έρθουν τα Χριστούγεννα.
Και το κοριτσάκι δεν θέλησε να φύγει ποτέ από εκείνη την κρυψώνα… γιατί ήταν μαγική!!!
Βλέπεις… όσο κρύο κι αν έκανε έξω, όσο χιόνι κι αν έριχνε…
Όταν ήταν και τα δυο παιδιά μαζί μέσα στην κρυψώνα… δεν κρύωναν ποτέ!!
Κι έτσι έμειναν εκεί… για πάντα… ΜΑΖΙ!

Και ζήσαν αυτοί καλά…. κι εμείς καλύτερα!!





Κοκκινη κλωστη δεμενη…

6 09 2007

Κόκκινη κλωστή δεμένη, στην ανέμη τυλιγμένη…
Δως της κλώτσο να γυρίσει… παραμύθι ν’αρχινήσει..
Μια φορά κι έναν καιρό ήταν μια μικρή αράχνη, που για πρώτη φορά θα έφευγε μακριά απ’ τη μαμά της.
Η μικρή αράχνη στάθηκε βουρκωμένη μπροστά στη μητέρα της.
Έπρεπε να φύγει και να ζήσει μόνη της πια. Είχε μάθει να υφαίνει τον ιστό της. Η μητέρα την είχε προετοιμάσει.

- Έτσι είναι η μοίρα μας. Να ζούμε μόνες. Θα σ΄αγαπώ και θα μου λείπεις. Καλή τύχη κόρη μου !

Η Πηνελόπη δε μίλησε. Γύρισε την πλάτη και χάθηκε στο δάσος.
Περιπλανήθηκε όλο το πρωί και τέλος, κουρασμένη, ανέβηκε τον κορμό μιας απιδιάς, πήγε στ’ ανατολικά κλαδιά της, διάλεξε ένα φύλλο και πλησίασε.

- Καλησπέρα, όμορφο φύλλο. Μήπως μπορώ να φτιάξω εδώ το αργαστηράκι μου και να ζούμε μαζί ;
- Καλησπέρα, καλησπέρα, με μεγάλη μου χαρα! Όμως πρεπει να σου πω πως τον Οκτώβρη θα πέσω στο χώμα και τότε ;
- Μέχρι τότε βλέπουμε, είπε η Πηνελόπη με τρυφερότητα.

Τις επόμενες μέρες ύφαινε τον περίτεχνο ιστό της με τις μεταξένιες κλωστές. Η ζωη τους κυλούσε όμορφα.
Η άνοιξη και το καλοκαιράκι διάβηκαν χαρούμενα. Τον Οκτώβρη όμως τα φύλλα άρχισαν να πέφτουν.

- Ήρθε η ώρα μου Πηνελόπη, είπε λυπημένα το φύλλο. Βλέπεις ; Κιτρινίζει η άκρη μου, πρέπει να φύγεις.
- Όχι, είπε, δε θα σ’ αφήσω να πέσεις.
Και με το νήμα της άρχισε να δένει σφιχτά το κοτσανάκι του φύλλου στο κλαδί. Ολη τη μέρα έκανε αυτή τη δουλειά.

- Ααα, τώρα νιώθω καλύτερα, είπε το φύλλο, έλα όμως να ξεκουραστείς και αύριο συνεχίζεις.

Η Πηνελόπη έδεσε με δυο κόμπους το νήμα, τραβήχτηκε στη χούφτα του φύλλου και αποκοιμήθηκαν αγκαλιασμένα.
Το χάραμα όμως, πέρασε ένας αέρας και τα πήρε και τα δύο.
Και το φύλλο έπεσε, αλλά δεν ήταν μόνο.
Και η Πηνελόπη έπεσε, αλλά δεν ήταν μόνη.
Γιατί ο αέρας τους πήρε μαζί.
Μαζί. Και τώρα δε φοβόντουσαν.
Ούτε λυπόντουσαν, γιατί ήταν μαζί.
Κάποια πράγματα δε μπορείς να τα αποφύγεις, μπορείς όμως να τα δεις διαφορετικά
…και τότε δε θα ναι ποτέ ξανά τα ίδια!





Η ταινία που δεν είδαμε μαζί

6 09 2007

Πέρασαν μήνες από εκείνο το κρύο βράδυ που μας έπιασε ν’ανοίξουμε την ψυχή μας.
Μήνες από εκείνο το βράδυ που σου είπα “θέλω την ευτυχία σου και πιστεύω ότι την αξίζεις”
Δάκρυσες και δεν κατάλαβα το γιατί όπως και πολλά πράγματα δεν κατάλαβα και τα συνειδητοποίησα στη διαδρομή…
Έκανε κρύο εκείνο το βράδυ του Φλεβάρη.. .όμως πιο πολύ με κρύωσε το βλέμμα σου.
Ένιωσα σαν το μυαλό σου να γύριζε πίσω σε μια ταινία που εγώ δεν είχα δει.
Μια ταινία που σε πονούσε πολύ.
Δεν ξέρω ποιος σε έπεισε πως δεν αξίζεις την ευτυχία.
Δεν ξέρω ποιος σε έπεισε πως αξίζεις κάτι λιγότερο από την απόλυτη ευτυχία.
Χθες ένιωσα για πρώτη φορά ότι είσαι όντως ευτυχισμένος.
Όχι στα λόγια, όχι σε στιγμές έντασης και πάθους.
Μέσα σ’ένα βλέμμα ένιωσα τη ζεστασιά της ευτυχίας σου.
Σου αξίζει αυτή η ευτυχία… είναι δημιούργημά σου…
Κέρδισες μια παρτίδα χαμένη… και την κέρδισες γιατί την ήθελες πολύ.
Αυτό το παιχνίδι το κέρδισες εσύ.
Με εμπιστοσύνη, με αγάπη, με ειλικρίνεια.
Σε εμπιστεύομαι… κι είναι το πιο δύσκολο που μπορώ να νιώσω για κάποιον.
Σε πιστεύω τις στιγμές που δεν πίστεψα τα δικά μου λόγια.
Σ’αγαπάω όσο δεν αγάπησα κανέναν… ποτέ πριν… ποτέ ξανά…
Απ’την Κυριακή εκείνη που γύρισες από το ταξίδι σου… ήξερα πως ένα πράγμα ήθελα μόνο πια..
Να είσαι ευτυχισμένος…
Σε μια διαδρομή χωρίς όνειρα, εμείς καταφέραμε να ζούμε ένα όνειρο.
Όχι δεν ονειρεύτηκα τίποτα μαζί σου.
Δεν ονειρεύτηκα να ζήσουμε μαζί, δεν ονειρεύτηκα να κοιμηθούμε αγκαλιά..
Δεν ονειρεύτηκα παιδικό δωμάτιο…
Κι όμως ζούμε το όνειρο που δεν κάναμε, τα όνειρα που δεν ζητήσαμε…
Εκείνα που πιστεύαμε πως δεν υπάρχουν στο dna μας…
Θέλω να είσαι ευτυχισμένος…
Θέλω να ζήσεις την ευτυχία όπως σου αξίζει, όπως έπρεπε να την είχες ζήσει από την αρχή.
Μόνο γι’αυτό θα είμαι εδώ…
Μόνο για όσο θα με κοιτάς στα μάτια…
Μόνο για όσο θα νιώθω την ζεστασιά μιας ευτυχίας που δεν ονειρευτήκαμε.
Καλημέρα αγάπη μου…





Μια ευτυχια στο ζυγι

6 09 2007

Μπορείς να μου πεις τι είναι η ευτυχία ?
Να μου την ορίσεις με λέξεις, με λόγια, με φράσεις..
Μέρες προσπαθώ…
Δεν τα έχω καταφέρει!
Προσπαθώ… ξαναπροσπαθώ…
Πώς να σου πω ότι η ευτυχία είναι η αγκαλιά σου την νύχτα.
Εκείνη η στιγμή μέσα στην νύχτα, που ασυνείδητα σε ψάχνω και βρίσκω την αγκαλιά σου..
Εκείνη η στιγμή που με κλείνεις μέσα στην αγκαλιά σου χωρίς να ξυπνήσεις.
Ναι, αυτή η στιγμή, εκείνο το δευτερόλεπτο, είναι ο ορισμός της ευτυχίας μου.
Δεν φοβάμαι να κάνω το καινούριο βήμα που έρχεται.
Γιατί ξέρω πως κι αυτό θα το κάνουμε ΜΑΖΙ.
Είτε τώρα, είτε λίγο αργότερα.
Ξέρω πως και στο σήμερα και στο αύριο μαζί θα περπατάμε στο δρόμο.
Πού και πού θα σκοντάφτουμε και θα πέφτουμε, αλλά και πάλι θα σηκωνόμαστε… μαζί!
Σε κάθε βήμα κοιτώ δίπλα μου, όχι πίσω μου, ούτε μπροστά μου, δίπλα μου… εκεί σε ψάχνω…
Ξέρω πως εκεί θα είσαι.. ξέρεις πως εκεί θα είμαι..
Μαζί… σε μια διαδρομή δίχως τέλος…





Λανθανοντα παθη και λαθη

6 09 2007

Ένα γράμμα που μπορεί να αλλάξει μια έννοια.
Ένα γράμμα που μπορεί να προσδιορίσει μια έννοια.
Παθιάζομαι λανθασμένα και λανθανω παθιασμένα.
Κάθε λάθος μου το έζησα πολύ, με περίσσιο πάθος.
Κάθε λάθος μου το αγάπησα πολύ και το μίσησα ακόμη περισσότερο.
Μόνο την αδιαφορία δεν άντεξα στη ζωή μου.
Ήθελα ότι ζούσα να το ζω πολύ, να το ζω στα άκρα του ή να μην το ζω καθόλου.
Τα πάθη και τα λάθη μια ιστορία χωρίς τέλος.
Αν τελειώσουν τα λάθη, θα τελειώσει η ζωή.
Αν τελειώσουν τα πάθη δεν υπάρχει άλλη ζωή.
Μ’αρέσουν τα πρωινά που ξυπνάμε μαζί.
Μ’αρέσει να υπερασπίζομαι τους λαθαίνοντες ανθρώπους της ζωής μου
Με πάθος…
Την αδιαφορία δεν την άντεξα ποτέ.
Ότι έκανα, το έκανα πολύ, το έκανα απόλυτα, μέχρι να μου κοπεί η ανάσα.
Το μόνο που δεν είχα κάνει μέχρι τώρα είναι να δώσω τον εαυτό μου απόλυτα.
Κι όμως παραδόθηκα μια νύχτα γενεθλιών που ποτέ δεν σου είπα πως ήμουν έτοιμη να μπω
σ’ένα αεροπλάνο και να έρθω να σου πω Χρόνια Πολλά και να φύγω.
Είδες ? Υπάρχουν ακόμη πράγματα που δεν σου έχω πει.
Εκείνο το εισητήριο που ακύρωσα είναι το μόνο πράγμα για το οποίο έχω μετανιώσει.
Μ’αρέσει που έχεις υπομονή μ’ετούτο το παζλ.
Γιατί αυτό είναι το λανθασμένο παζλ μιας ζωής γεμάτης πάθη…





Ξεσπασμα

6 09 2007

Προσπάθησα για χρόνια να μην ξεσπάσω.
Μάζεψα μέσα μου κομματάκι κομματάκι ένα παζλ
και προσπάθησα να το φυλάξω βαθιά μέσα στην ψυχή μου για να μην το δεις.
Όχι γιατί ήθελα να σε κρατήσω σε απόσταση αλλά γιατί ήταν δικά μου τα φορτία.
Φορτία που δημιούργησες και ανέλαβα.
Φορτία που γέμισες εσύ με πετραδάκια κι εγώ τα κουβάλησα.
Χρόνια τώρα… προσπαθώ να μην σου δίνω ούτε γραμμάριο από αυτό το φορτίο.
Πήρα το δικό σου και το έκανα δικό μου και δεν σου έδωσα ποτέ τίποτα πίσω.
Δεν περίμενα ποτέ το ευχαριστώ σου.
Το χάδι σου ζητιάνευα τόσα χρόνια.
Την αγκαλιά σου που έπαψε να υπάρχει για μένα.
Ξέρω πως νιώθεις.
Ξέρω την αγάπη σου…
Πειράζει που ήθελα και να μου τη δείχνεις?
Nαι, είμαι κακομαθημένη και το μόνο που ζήτησα ήταν να μου δείχνεις αυτό που ξέρω πως νιώθεις.
Όχι, ούτε τα δώρα με εντυπωσίασαν ποτέ, ούτε τα σπίτια, ούτε τα ταξίδια.
Ποτέ δεν κατάλαβες τι πραγματικά ήθελα.
Δεν πειράζει… ας πάει κι αυτό μαζί με τόσα άλλα.
Άλλωστε ποτέ δεν σου χρέωσα τίποτα.
Ζητούσες κατανόηση και την είχες πάντα
Ζητούσες ανοχή και την είχες πάντα
Ζητούσα μια αγκαλιά κι ένα χάδι…
Πότε το είχα ?





To γελιο σου, το δακρυ μου..

6 09 2007

Μην με αναζητάς σε δρόμους που δεν περπάτησα ποτέ.
Μπορεί να πέρασα μα δεν περπάτησα.
Δεν χάθηκα ποτέ στα όνειρά σου για να μπορέσεις να με κατακτήσεις.
Ξένη εγω, ξένος κι εσύ.
Μοιραστήκαμε στιγμές, μα δεν μοιραστήκαμε αισθήματα.
Μοιραστήκαμε μια ομπρέλα κάτω από τη βροχή μα δεν μοιραστήκαμε το κρύο μετά τη βροχή.
Μην με αναζητάς εκεί που δεν υπάρχω…
Εκεί που δεν υπήρξα ποτέ.
Στην βουή επέλεγα τη σιωπή και στη σιωπή το θόρυβο.
Τις πιο σημαντικές κουβέντες της έκανα σιωπηλά.
Ανοίγοντας μια πόρτα ήρεμα και κλείνοντάς την ήρεμα.
Μην με αναζητάς…
Αν δεν ήρθα μέχρι τώρα, μην με περιμένεις δεν θα έρθω.
Έχασα το δρόμο αυτό χωρίς ποτέ να χαθώ στους δρόμους της ζωής σου.
Μετρώ απώλειες, μετράς νίκες.
Κι όμως εγώ κέρδισα τούτη την παρτίδα.
Την κέρδισα με τον πιο απλό τρόπο.
Κλείνοντας την πόρτα. πίσω μου, κέρδισα τη ζωή μπροστά μου.
Σου φαίνεται αστείο ε?
Μπορεί και να ναι, ποιος ξέρει.
Άλλωστε πάντοτε τα αστεία ήταν κάτι διαφορετικό για τον καθένα.
Μ’αυτά που γελούσες εσύ, έκλαιγα εγώ
Το δάκρυ μου γέλιο σου, το γέλιο σου δάκρυ μου.





Σε μια λεξη..

6 09 2007

Μέσα σε μια λέξη σου όλη μου η ζωή.
Το τίποτα της ζωής μου, που το άλλαξες εσύ.
Όλα όσα σου λέω τα έχω ξαναπεί… όπως κι εσύ.
Κάθε έκφραση αγάπης κι έρωτα είναι ξαναειπωμένη.
Γιατί κι οι δυο μας κουβαλάμε τις ιστορίες μας.
Μια λέξη μόνο δεν ήξερα να λέω και μου την έμαθες εσύ.
“Μαζί…”
Δεν την γνώριζα αυτή τη λέξη ούτε και τη σημασία της.
Έμαθα να τα κάνω όλα μόνη, να τα βιώνω όλα μόνη και να μην μοιράζομαι ποτέ.
Ακόμα κι αυτά που έμοιαζα να μοιράζομαι είναι εκείνα που απλά δεν με ένοιαζαν.
Ότι με ένοιαζε, ότι με χαροποιούσε ή με πονούσε το βίωνα πάντα μόνη.
Και ήρθες να μου μάθεις το μαζί.
Μαζί… στο γέλιο και το δάκρυ.
Μαζί… σ’εκείνα που μπορεί να μην μοιράζονται με λέξεις αλλά μοιράζονται με ένα βλέμμα.
Μαζί… σ’εκείνα που φοβόμαστε να αγγίξουν γιατί από κάτω κρύβουν ανοιχτές πληγές.
Μαζί στο τίποτα και στα πάντα.
Χαμογέλα μου… κι όλα θα πάνε καλά.





Τα ταξιδια που δεν καναμε

6 09 2007

Προσπαθώ να μπω στο μυαλό σου και να φανταστώ τι μπορεί να σκέφτεσαι.
Τι μπορεί να θυμάσαι και τι μπορεί να ζητάς τούτη την ώρα.
Σε κοιτώ έτσι όπως δεν θέλω να σε θυμάμαι και την εικόνα την σβήνω αμέσως από το μυαλό.
Προτιμώ να σε κρατήσω όπως εγώ θέλω.
«Τα σμυρναιικά τραγούδια ποιος σου τα μαθέ…»
Εσύ μου τα μαθες.
Εσύ που κανείς δεν κατάλαβε ποτέ πόσο τρυφερός είσαι.
Ούτε κι εγώ το είχα καταλάβει παρά μόνο εκείνη την Πρωτοχρονιά του 1998 που μου κράτησες μουτράκια γιατί πήγα μόνη στην Κέρκυρα. Γιατί άφησα μακριά την οικογένεια.
«Όσο ζούμε, θέλω να κάνουμε τις γιορτές πάντα μαζί. Να μην χωριζόμαστε ποτέ»
Ένα Πάσχα στην Ερέτρια… και τα μάτια σου βούρκωσαν.
Ήμουν η μόνη που δεν στο υποσχέθηκα…
Ήξερες πως ποτέ δεν υπόσχομαι κάτι που δεν θα κάνω.
Είδα το όνομα σου στο κινητό τα πρώτα λεπτά τούτου του χρόνου.
Έτρεξα… και ήρθα…
Μετά δεν ήθελα… απέφευγα.. ερχόμουν και δεν έμενα πολύ.
Προσπαθούσα να φεύγω γρήγορα.
Άρνηση το λένε.. άρνηση αποδοχής της πραγματικότητας.
Και χθες, δεν ήθελα να έρθω.
Ανέβηκα ελπίζοντας πως θα κοιμάσαι.
Προσπαθώ να σβήσω την εικόνα!
Γιατί δεν σβήνει?
Κοιτώ την πρώτη πένα που μου πήρε δώρο.
Χριστούγεννα του 1990 στην Ελβετία. Ποτέ δεν ήσουν ο άνθρωπος των δώρων.
Δεν πίστευες στην εξαγορά… όπως κι εγώ…
Τα είχαμε βρει εμείς οι δυο.
Αχ… ποτέ δεν σου συγχώρησα ότι δεν είδα το
panda στο Λονδίνο εκείνο τον Αύγουστο.
Όμως πήγαμε μαζί σ’ όλα τα μουσεία.
Παράξενες οι επιθυμίες Του.
Αν υπάρχει…γιατί κάτι τέτοιες στιγμές… δεν πιστεύω πως υπάρχει.
Γέλα μου μωρέ λίγο… δώσμου ένα χαμόγελο από εκείνα που μου έδινες πάντα.
Μου λένε πως σήμερα πονάς.
Φύγε….
Άνοιξε τα φτερά σου θειούλη μου και φύγε…
Δεν σου αξίζει ο πόνος.
Δεν σου αξίζει ο οίκτος…
Σου αξίζει μόνο ένα γλέντι… σαν εκείνα που σ’αρέσανε…
Κανείς δεν θα ψήσει ποτέ καλύτερα το Πάσχα…
Κανείς δεν θα ανακαλύψει ένα καινούριο ταβερνάκι για να πάμε.
Δεν θα ξαναλύσουμε κανένα σταυρόλεξο παρέα…
Φύγε… είναι η ώρα πια…
Κι εμένα άσε με… είμαι καλά…
Και τώρα πια στο υπόσχομαι… θα είμαι πάντα κοντά τους.
Δεν θα τους αφήσω…
Εκεί θα στέκω… και θα προσέχω…
Στο υπόσχομαι..
Φύγε όμως τώρα σε παρακαλώ…
Είναι ώρα..
Δεν σε άφησα να με δεις να κλαίω.
Δεν θα κλάψω μπροστά σου ξανά… ξέρω πόσο σε στεναχωρεί.
«Τα σμυρναίικα τραγούδια ποιος σου τα μαθε… να τα λες και να δακρύζεις… της καρδιάς μου ανθέ….»
Δεν πήγαμε ποτέ εκείνο το ταξίδι στην Πόλη..
Δεν γυρίσαμε ποτέ στο Βόσπορο να βρούμε τις ρίζες σου…
Δεν το είχε γράψει η μοίρα…
Μας έγραψε άλλα ταξίδια όμως… όμορφα και χαρούμενα..
Ταξίδια που γέμισαν την ζωή μας και τις μνήμες μας
Εις το επανειδειν λοιπόν… για τα ταξίδια που δεν κάναμε…





Μια νυχτα γεματη

6 09 2007

Μια νύχτα διαφορετική… γεμάτη…
Γεμάτη.. από εικόνες… εικόνες του χθες.. του σήμερα.. του πάντα…
Μνήμες που πονούν, μνήμες που συγκινούν, μνήμες που σκοτώνουν.
Ήμουν σίγουρη πως θα ήσουν εκεί.
Το μόνο που δεν ήξερα είναι αν θα παίζαμε στα κρυφά ή στα φανερά.
Έκλεισαν τα φώτα, σε ένιωθα στο χώρο… δεν μου πήρε πολύ για να σε βρω..
Κλείσε τα μάτια, γίνε πάλι 9 χρονών και πάμε στο Βεάκειο να δώσουμε μαθητική παράσταση..
Θα σου τραβήξω πάλι τα κοτσιδάκια, θα σου δέσω τα κορδόνια για να πέσεις.. κι εσύ…
Με το πείσμα στα μάτια θα μου τραβήξεις την μπαλαρίνα κάτω.
Γέλα, κλάψε..κάνε ότι θες…
Η αγάπη δεν ξε-γίνεται, υπάρχει για πάντα… κι εσύ μ’αγάπησες.. κι εγώ σ’αγάπησα..
Κάπου γίναν πολλά, τόσα πολλά που το μυαλό δεν τα χωρά και θέλει να τα σβήσει.
Τα σβήνω… φίλη ψυχής, φίλη καρδιάς, φίλη ζωής.
Κλάψε.. ούτε εγώ προσπαθώ να κρύψω τα δάκρυα… άστα να τρέξουν σαν μικρές συγγνώμες..
Μικρός θάνατος είναι απόψε κι ο θάνατος είναι γιορτή ζωής…
Γυρίσαμε κι οι δυο στο ίδιο μέρος…
Μόνο που τώρα πια οι ρόλοι είναι μοιρασμένοι και κατασταλλαγμένοι.
Εγώ… μέσα στην αγκαλιά του… αγάπη, έρωτας και ασπίδα μαζί..
Τρέξε… τώρα που είσαι εκείνη κι όχι η άλλη τρέξε.. πρόλαβε και πήγαινε…ξέρεις ότι πρέπει.
Πόσοι άνθρωποι μαζευτήκαμε στον ίδιο χώρο.. πόσοι με κοινό παρελθόν και τόσο ξένο μέλλον..
Μας κρατάτε θέση μα δεν ερχόμαστε.
Μας κοιτάτε να προσπερνάμε…
Αυτό αποφασίσαμε να κάνουμε… να είμαστε ΜΑΖΙ.
Και στο ΜΑΖΙ μας, δεν χωράει κανείς…
Μονο τα δικα σου χερια δεν μ’εγκαταλειπουνε…
Σε κοιτώ να δακρύζεις κι εσύ… σε μια εφηβεία που πέρασε…
Που την έζησες αλλά ήθελες κι άλλο…
Ευτυχώς αγάπη μου την σφεντόνα σου… την έχεις καλά κρυμμένη στην ψυχή σου..
Ευτυχώς δεν την παρέδωσες σε σειρήνες και ψέμματα…
Κράτησες την ψυχούλα σου ανέπαφη κι εγώ αυτή την ψυχή αγάπησα.. ερωτεύτηκα… θέλησα..
Πόσες συγγνώμες πρέπει να ζητήσω… πόσες συγγνώμες χρωστάω…
Σε κοιτάω Σοφάκι να με παρατηρείς…
Σ’αγκάλιασα και πάγωσες, τρόμαξες… ναι, δεν είμαι εγώ.. δεν είμαι ίδια..
Άλλαξα.. δεν είμαι εγώ που κάποτε σε έβαλα στη γωνία και σε έκρινα… σε έβρισα…
Σου μίλησα για ηθική και τιμιότητα.. προσπαθώντας να προστατέψω την “οικογένεια” μου…
Σε έβαλα στη γωνία και σου μίλησα άσχημα, σκληρά, δίκαια μεν αλλα σκληρά.
Συγγνώμη Σοφάκι…. μόνο αυτό θα θελα να σου πω.. συγγνώμη…
Κράτα με στην αγκαλιά σου όσο μ’αγαπάς…
Μόνο για τόσο… μόνο τότε…
Ποτέ δεν θα γίνω “ιδανική” .. .θα είμαι πάντα ελλειπής…
Πάντα θα έχω ελαττώματα και κενά…
Άντεξέ με, με αυτά…. αγάπησέ με, με αυτά…
Ούτε κι εγώ μπορώ να φανταστώ μια μέρα χωρίς εσένα…
Κάποτε ταξίδευα και προσπαθούσα να τραβάω τα ταξίδια μου όσο πιο πολύ μπορούσα..
Τώρα προσπαθώ να μην λείπω μέρα παραπάνω απ’ όσο χρειάζεται…
Δεν μπορώ και δεν θέλω να φανταστώ τη ζωή μου χωρίς εσένα…





Μετριεται η αγαπη?

6 09 2007

Ειναι μετρισιμο ειδος η αγαπη?
Πώς μπορείς να πεις ποιο είναι το πολύ, πιο το λίγο και πιο το πάρα πολύ?
Τί είναι αυτό που σε κάνει να νιώθεις το μέτρο της αγάπης?
Κι όμως… είναι μετρίσιμο.
Είναι μετρίσιμο τη στιγμή που τα μάτια του άλλου γίνονται τα μάτια σου
Τη στιγμή που προσπαθείς να μπεις στην ψυχή και τις επιθυμίες του και να τα κάνεις δικά σου.
Είναι μετρίσιμο την στιγμή που ο άλλος πονά και η δική σου αναπνοή κόβεται.
Ήταν μετρίσιμο στα μάτια σου χθες το βράδυ… φόβος και αγάπη… όλα μαζί.
Είναι μετρίσιμο στην ψυχή μου όταν είσαι μακριά
Είναι απλά τόσο δυνατό που δεν υπάρχει μέτρο… δεν υπάρχει στάθμη.
Θυμίσου τα Χριστούγεννα… τι ήσουν και τι ήμουν… που στεκόμασταν και τι σκέψεις κάναμε…
Αυτό σκεφτόμουν την νύχτα που πέρασε…
Πού ήμασταν.. τι σχέδια κάναμε… και τι χρονοδιαγράμματα βάζαμε..
Καλά λένε πως όταν οι άνθρωποι κάνουν σχέδια.. .ο Θεός γελάει.
Κράτα με στην αγκαλιά σου μόνο όσο μ’αγαπάς…
Άγγιζε με όχι από συνήθεια αλλά από επιθυμία…
Όχι ματάκια μου, η αγάπη δεν ξε-γίνεται… αν την νιώσεις μια στιγμή θα τη νιώθεις πάντα.
Αν την νιώσεις αληθινά, πραγματικά, από βάθος ψυχής και καρδιάς.





Ισως φταινε τα φεγγαρια

6 09 2007

Το τραγουδουσα σε στιγμες ευτυχιας…
Απο τα λιγα τραγουδια που αγαπησα πολυ… μεσα στη μελαγχολια τους εγω ενιωθα ευτυχια…
Το ακουσα χθες.. το σιγοτραγουδησα και σου ειπα ποσο μου αρεσει…
Ανοιξα εκεινο το πρασινο βιβλιο σε μια τυχαια σελιδα και ειδα
“Ισως φταινε τα φεγγαρια και πολλοι με λεν τρελλη…”
Ναι.. τοσα χρονια μετα… η ευτυχια κι η μελαγχολια στην ψυχη μου εχουν τον ιδιο παρονομαστη!
Mην τρομαζεις οταν βλεπεις να χανομαι σε σκεψεις..
Εχω ακομα ανοιχτες πληγες που προσπαθω να κλεισω…
Εχω ακομα “κενα” για τα χαμενα χρονια, τις χαμενες φιλιες..
Τραγουδαει η Αλεξιου στο Βεακειο… και δεν θα παμε.
Δεν θα ξαναπαμε πια οι τρεις μας…
“Μα εχει πανσεληνο αποψε κι ειναι ωραια…”
Περασαν 2 χρονια απο την τελευταια φορα…και οι τρεις μας…
Πως μπορει να ηταν ψεμα μια ολοκληρη ζωη?
Που εφταιξα.. που εκανα λαθος..
Οι προδοσιες απο σχεσεις… ηταν παντα απλες γιατι ηταν αναμενομενες..
Απο φιλιες ειναι ασηκωτο βαρος στους ωμους…
Κανω πραγματα που δεν εχω ξανακανει και μου αρεσει…
Ζω τη ζωη που δεν πιστευα πως μπορω να ζησω… και το διασκεδαζω…
Οχι..δεν θελω να βγω εξω.. δεν νιωθω την αναγκη να βγω εξω… γιατι οτι θελω εισαι εσυ..
Προσπαθησα για χρονια να κλεισω στο θορυβο και τη βαβουρα τη μοναξια και τον πονο…
Προσπαθησα για πολυ καιρο να κανω τοσο θορυβο που να μην ακουω την φωνη μεσα μου!
Αντεχω πια την ηρεμια.. την ησυχια… και το θορυβο μαζι…
Δεν κρυβω και δεν κρυβομαι..
Δεν σε φοβαμαι..





Aσε με να σ’αγαπησω

6 09 2007

Άσε με να αγαπήσω όπως δεν αγάπησα!
Άσε με να σου πω εκείνα που δεν είπα ποτέ και σε κανέναν!
Άσε με να αγαπήσω όπως φανταζόμουν πως είναι η αγάπη όταν με κομμάτιαζαν…
Όταν η ψυχή μου από αδέσποτες σφαίρες αγάπης γινόταν χίλια κομμάτια…
Ταξίδια χωρίς τέλος, χωρίς αρχή, χωρίς προορισμό υπήρχαν τα όνειρα μου!
Κι είχα έναν μονό οδηγό…ένα αστέρι…
Οπού έλαμπε αυτό, πήγαινα στη μεριά του και στεφόμουν!

Τώρα πια μπορώ να σε δω μονό στο Λυκαβηττό να ακολουθείς το δικό σου αστέρι..
Να περπατάς μονός και να ψάχνεις εκείνα που δεν σου δώσε κανείς…
Μονό που το δικό σου αστέρι, σε έφερε στον ίδιο δρόμο με το δικό μου αστέρι…
Ο κύκλος έκλεισε….δεν μπορεί να είναι τυχαίο… 22 Ιουνίου…
Μας ήθελαν και τους δυο εκεί…για ποιον λόγω… ?
Για να κλείσει ο κύκλος… τώρα πια ξέρουμε όλα όσα πρέπει να ξέρουμε…

Για μια και μονή φορά, δυο δρόμοι παράλληλοι συναντηθήκαν…δεθήκαν… και στο τέλος έγιναν ένας δρόμος..
Κι επειδή αυτό μπορεί να γίνει μονό μια φορά…
Αυτή η φορά…κρατά για πάντα…








Follow

Get every new post delivered to your Inbox.