Ευτυχια…

30 09 2007


Μπορεις να μου ορισεις την ευτυχια?
Με οποιο τροπο θες….με λεξεις, με εικονες… ακομα και με κινησεις.
Βρες ενα τροπο να μου ορισεις την ευτυχια…
Βγαινεις για λιγο εξω κι εγω προσπαθω να βρω τροπο να ακουσω τον ηχο του γελιου σου.
Του αληθινου, του πραγματικου, του αβιαστου γελιου σου.
Κοιταω το πατωμα… που κανονικα θα επρεπε να υπαρχει ενα τραπεζι..
Και στρωνω στο πατωμα ενα τραπεζομαντηλο.
Ποσες φορες εχεις κανει πικ νικ στο ιδιο σου το σαλονι?
Θελω να σε ακουσω να γελας…
Φτιαχνω πρωινο μεχρι να γυρισεις και σε κοιταω στα ματια μολις μπαινεις…
Ναι… γελας… σε ακουω και χαμογελαω…
Γελας δυνατα, βροντερα, αληθινα..
Ενα γελιο ανεκτιμητο.. ενα γελιο που δεν μπορει να αγοραστει οσα κι αν δωσει καποιος.
Γελα μου….
Αυτο ειναι τελικα η ευτυχια για σενα ?
Να μπορεσεις να γελασεις αληθινα με το τιποτα…?
Και για μενα ?
Τι ειναι ευτυχια για μενα ?
Ειναι τα μικρα και τα απλα… εκεινα που δεν εχουν αξια για τους πολλους και τα προσπερνουν βιαστικα.
Γιατι η ευτυχια ειναι μια στιγμη, και καμια στιγμη δεν κρατα πιο πολυ απο μια αλλη.
Κι ομως ειναι καποιες στιγμες που νιωθεις πως κρατησαν μια αιωνιοτητα..
και καποιες αλλες που δεν ξερεις καν αν τις εζησες.
Μια στιγμη ειναι τα παντα… μια στιγμη απο το τιποτα μεχρι τα παντα…
Γελα μου ξανα….
Σημαινει πολλα για μενα το γελιο σου… το αληθινο, το αβιαστο…
Ισως για μενα αυτο να ειναι η ευτυχια…
Οτι κι αν ειναι παντως δεν το ψαχνω, δεν το αναζητω, δεν το κυνηγαω…
Οπως και δεν κυνηγησα τιποτα απο οσα ηθελα πολυ στη ζωη μου.





Θα μείνω

28 09 2007


Έχω πολλά στο μυαλό μου και τα περισσότερα από αυτά δεν είναι καλά.

Η τελευταία σταγόνα αυτού του ποτηριού, ξεχείλισε και τα έπνιξε όλα.

Κουράστηκα να κρατάω ισορροπίες και να πατάω σε δυο βάρκες… ούτως ή άλλως, κάποια στιγμή, από μια από τις δυο θα έπεφτα.

Τι καλύτερο από το να την σπρώξω μόνη μου μακριά… να την κλωτσήσω κι όπου φτάσει…

Η παλιά «εγώ» τώρα θα ήταν ήδη σε ένα αεροπλάνο και θα ταξίδευε για κάπου μακριά… Θα είχε κλείσει το κινητό… θα είχε απενεργοποιήσει ανθρώπους και καταστάσεις και θα ταξίδευε μόνη.

Σε μια ερμητικά κλειστή ψυχή.

Κλειστή να μην περνάει μέσα ούτε κόκκος σκόνης. Ούτε καν μια ηλιαχτίδα.

Όλα αυτά.. η παλιά «εγώ»…

Αυτή όμως που σε κοιτάει εδώ και μερικούς μήνες τα πρωινά… αυτή που στον καθρέφτη της βλέπει πράγματα που τα είχε ξεχάσει… μένει.. παραμένει.. χαμογελάει πικρά για τις χαμένες φιλίες και τα ανεκπλήρωτα όνειρα.. και παραμένει… γιατί ζει το όνειρο.. κι έτσι αντέχει τα πάντα.

Όχι, αυτή τη φορά δεν θα φύγω… γιατί όπου κι αν πάω θα αναζητώ την μυρωδιά σου.. θ’αναζητώ το βλέμμα σου για να ξέρω πως όλα είναι καλά.

Γιατί ότι κι αν γίνει.. αν στο τέλος της μέρας μπορείς να γυρίσεις σπίτι σου.. στο καταφύγιο σου… να χώσεις το κεφάλι κάτω από το μαξιλάρι…και να νιώσεις την αγκαλιά που κοιμόσουν το προηγούμενο βράδυ…

Όλα είναι καλά….

Διάβασα το πρωί το what is love * και τελικά ανακάλυψα… πως αγάπη είναι, να μην μπορείς να ορίσεις τον άλλο με μια λέξη.

Να μην είναι εραστής, γκόμενος,άντρας, φίλος, πήδημα, αδερφός, οικογένεια… να μην είναι τίποτα από όλα αυτά… Να είναι ΟΛΑ αυτά…

Μπορώ να βιώσω την απώλεια πια χωρίς να φύγω.

Έφυγα πολλές φορές, ακριβώς επειδή δεν είχα λόγο να μείνω.

Μόνο που τώρα δεν πρόκειται να φύγω γιατί όλοι οι λόγοι να μείνω… βρίσκονται στην μυρωδιά της χθεσινής βραδιάς.





Σαν μωρο..

26 09 2007

Σου θυμώνω σαν μωρό κι ας ξέρω πως ότι λες είναι για το καλό μου..
Μουτρώνω σαν πεντάχρονο… κι ας ξέρω πως το δίκιο το έχεις εσύ..
Και να πεις πως δεν στο είχα πει… στο είχα πει… είμαι κακομαθημένο παιδί… γιατί όσο κι αν μεγάλωσα.. όσο κι αν άλλαξα ή προσπάθησα να πείσω τους άλλους ότι άλλαξα.. ξέρω καλά πως εκείνο το κακομαθημένο κοριτσάκι με τα δάκρυα έτοιμα να τρέξουν και το πείσμα να σκάει γάϊδαρο, είναι πάντα εδώ.
Και στο είχα πει… δεν θα μεγαλώσω!
Θα μείνω πάντα ένα μικρό κακομαθημένο, που θα πεισμώνει, θα μουτρώνει, και μετα από λίγο θα σε κοιτάει πονηρά να δει αν έχεις ηρεμήσει.
Ένα κακομαθημένο κοριτσάκι που θα το σκάει πάντα από τη γυάλα που το κλείνουν.. θα αφήνει πίσω τα ροζ φρου φρου και μπον μπον και θα βγάζει τη γλώσσα του περιπαικτικά…
Μην μου θυμώνεις .. αφού ξέρεις πως στο τέλος θα σε ακούσω…
Κι ας μην άκουσα ποτέ κανέναν στη ζωή μου..
Όπου τοίχος, χτυπούσα πάνω.. έπεφτα κάτω, κοιτούσα την πληγή… γύρναγα την πλάτη και το έβαζα στα πόδια..

Κι ότι με πόνεσε πολύ, στα μάτια το κοιτάω, κι αφου του δώσω ένα φιλί, αντίθετα κινάω…
Σε κοιτάω να χαμογελάς, δεν σε ρωτάω το γιατί…
Δεν θέλω απαντήσεις, δεν κάνω ερωτήσεις..
Διαβάζω μόνο τα μάτια σου, τις σιωπές σου, τα γέλια σου.. ακόμα και τα δάκρυα σου…
Ζω ένα όνειρο που δεν στο ζήτησα, μια ζωή που δεν σου είπα ποτέ πως την θέλω.
Μόνος σου ανακάλυψες πίσω από εκείνα τα φρου φρου τα θέλω μου, τα όνειρα που ποτέ δεν είπα
σε κανέναν..

Ίσως γιατί τελικά….αγάπη είναι να μην ζητάς.. να μην διεκδικείς… να μην απαιτείς… να στέκεσαι, να κοιτάς στα μάτια… και να τα έχεις πει όλα…





Δεν θα φυγω…

24 09 2007

Κλάψε, φώναξε…βάρα μπουνιές στον τοίχο άμα θες…
Δεν θα φύγω.. Θα μείνω.
Βγάλε από την ψυχή σου εκείνα που χρόνια κουβαλάς…
Δεν θα φύγω.. Θα μείνω.
Πες μου εκείνα που σε πλήγωσαν, που σε πόνεσαν…
Δεν θα φύγω.. Θα μείνω.
Φώναξε, δεν θα φοβηθώ… Μίλα μου…
Δεν θα φύγω.. Θα μείνω.
Πες μου για εκείνα που ήθελες και δεν έκανες..
Δεν θα φύγω.. Θα μείνω
Μίλα μου για τις ανασφάλειές σου και τους φόβους σου..
Δεν θα φύγω.. Θα μείνω
Κοίτα με στα μάτια και πες μου εκείνα που δεν λες σε εκείνον..
Δεν θα φύγω.. Θα μείνω
Βρίσε, φώναξε, κλάψε, τρέξε…
Δεν θα φύγω.. Θα μείνω
Κι αν θέλεις, άνοιξε την πόρτα και φύγε…
Εγώ δεν θα φύγω… θα μείνω και θα περιμένω να γυρίσεις.
Εγώ θα φύγω μόνο όταν μου το πουν τα μάτια σου.




Υποσχέσεις που δεν είπαμε ποτέ…

24 09 2007


Πόσες υποσχέσεις μπορείς να χωρέσεις σε ένα βλέμμα ?
Πόσα πολλά μπορεί να σου υποσχεθεί ένα όνειρο ?
Πόσα ψέμματα μπορεί να σου πει μια υπόσχεση ?
Έμαθα όταν ακούω τις φράσεις «σου υπόσχομαι»
και «σου ορκίζομαι» να προετοιμάζομαι για ψέμμα…για προδοσία.
Έμαθα όταν μου λένε μεγάλα λόγια και μεγάλες υποσχέσεις να φεύγω.
Έμεινα μαζί σου γιατί δεν μου υποσχέθηκες τίποτα.
Γιατί δεν μου ορκίστηκες τίποτα.
Γιατί θέλησες να μείνεις «άνευ όρων, υποσχέσεων και όρκων»
Καμία τελετή δεν μπορεί να γίνει δέσμευση και καμία ιεροτελεστία
δεν μπορεί να γίνει υπόσχεση αληθινή.
Υπόσχεση αληθινή δίνουν μόνο τα όνειρα…
Τα αυθόρμητα όνειρα…
Ναι… τώρα πια μπορώ να μας φανταστώ σε πολλές μελλοντικές στιγμές..
Να μας φανταστώ και να μας ονειρευτώ…
Δεν μπορώ να σου υποσχεθώ όμως τίποτα…
γιατί το ψέμα από την αρχή δεν χώρεσε ανάμεσά μας..
Έχανα τους ανθρώπους από τη ζωή μου αμέσως μόλις μου υπόσχονταν
Το «σου υπόσχομαι πως θα είμαι δίπλα σου για πάντα..»
Φίλους, σχέσεις.. αδερφό..
Μόλις άκουγα τη φράση ετοιμαζόμουν για τον αποχαιρετισμό..
Δεν μου το είπες ποτέ..
Μου έμαθες καινούριες λέξεις.. σαν τα πρωτάκια στο σχολείο..
Μή και Λο Μήλο… Μα και ζι.. Μαζί!
Έτσι νιώθω ακόμα και τώρα, τόσους μήνες μετά…
Σαν το πρωτάκι… που μαθαίνει καινούριες έννοιες..
καινούρια συναισθήματα…
Και τις υποσχέσεις..δεν τις ακούει πια..





Εικόνες, στιγμές και συναισθήματα…

24 09 2007


Με πόσες εικόνες μπορείς να γεμίσεις το μυαλό σου μέσα σ’ένα Σαββατοκύριακο? Πόσες διαδρομές μπορείς να κάνεις ανάμεσα στην λύπη και τη χαρά ? Το γέλιο και το δάκρύ? Τις κάναμε όλες αυτές τις διαδρομές μέσα σ’ένα Σαββατοκύριακο.. κι ήταν μια διαδρομή στην οποία τρέχαμε με χίλια, χωρίς ζώνες ασφαλείας… χωρίς αερόσακους. Κοιτούσα τα μάτια σου μέσα στη λύπη κι ήταν η πρώτη φορά που ένιωσα μικρή και ανύμπορη να σε βοηθήσω. Ανίκανη να πάρω μακρια τη θλίψη. Ζητώ βοήθεια και μου δίνεται απλόχερα.. βοήθεια που μου θυμίζει τι θα πει φιλία αληθινή..

Έλα πάμε να βγούμε λίγο έξω.. μην μείνουμε μέσα… Χαμογέλα μου λιγάκι…. Στα μισά της Κηφησίας έχεις αλλάξει… Σαν να ήρθε ένα χέρι και να σου πήρε από το πρόσωπο όλη τη θλίψη. Σαν εκείνο το χέρι που δεν μπορείς να δεις αλλά σε σπρώχνει να κάνεις πράγματα.

Γελάτε σαν μικρά παιδιά.. παίζουμε λες και είμαστε σε σχολική εκδρομή.. Κοιτάμε τα ποτήρια και τα θέλουμε.. Τα θέλουμε.. τα ζητάμε…αλλά η απάντηση δεν είναι η αποδεκτή!! Θα τα πάρουμε.. απόψε δεν δέχομαι κανένα όχι σαν απάντηση. Απόψε δεν θέλω να γυρίσω σπίτι… Αθήνα… Μαρούσι… Hilton… Skippers… Κολωνάκι.. Σύνταγμα.. ξημερώνει σε λίγο..πάμε σπίτι..

Κυριακή πρωί και το Σύνταγμα είναι διαφορετικό. Είναι γεμάτο κόσμο σαν να είναι μέρα γιορτής.. σαν να είναι μέρα χαράς.. Τόσα χρόνια δεν είδα ποτέ αλλαγή φρουράς στο Σύνταγμα… κοιτάμε από ψηλά.. μια το Σύνταγμα.. μια την Ακρόπολη. Μαγικά τοποθετημένο αυτό το roοf garden.. Δεν ξέρω πού να πρωτοκοιτάξω..από πού να βουτήξω εικόνες για να τις αποθηκεύσω στο μυαλό, στην μνήμη.. Κράτα με.. κρυώνω λίγο.. αλλά δεν φεύγω.. δεν κουνιέμαι.. θέλω να μείνω στο τώρα.. στην στιγμή αυτή.. Μα ποτέ μια στιγμή δεν κράτησε πιο πολύ από μια άλλη. Μέχρι ν’ανοιγοκλείσουνε τα μάτια έχουν αλλάξει τα πάντα…

Γέλιο, κλάμα.. δάκρυα χαράς και λύπης μαζί.. δυο μέρες γεμάτες απ’ όλα.. Όλα τα συναισθήματα, όλες τις εικόνες… Κι όσα κι αν ζήσαμε, κι όσα κι αν περάσαμε ακόμα και τούτες τις δυο μέρες… Στο τέλος της μέρας… πάρε με αγκαλιά να κοιμηθούμε…





Πες μου ενα παραμυθι

21 09 2007

Πες μου ενα παραμυθι ν’αποκοιμηθω… να κουρνιασω μπροστα στο τζακι και να σ’ακουω να μου μιλας για νεραϊδες και αγγελους. Οχι για δαιμονες και για φαντάσματα…δεν τα θέλω άλλο στη ζωή μου. Τα ξόρκισα μέσα μου… αλλά όταν τα ξαναβλέπω μπροστά μου, έστω και τυχαία με ταράζουν, με ενοχλούν.. με πονάνε.

Με πονάνε τα λάθη που σου συγχώρεσα. Συγχώρεσα, δεν ξέχασα. Κι όταν σε βλέπω μπροστά μου, άξαφνα.. απροειδοποίητα.. μέσα μου γυρνάνε όλα. Θα θελα να πάθαινα μια αμνησία και να σ’έσβηνα κάθε στιγμή σου από τη ζωή μου..

Συγχωρεσα εσενα, δεν συγχωρεσα ομως ποτε εμενα που σου αφησα το δρομο ανοιχτο να κανεις λαθη σε εμενα, για εμενα… δεν με συγχωρεσα ποτε που σου αφηνα διεξοδους να μπαινεις στην ζωη μου.

Μπορει να προσπερασα, μπορει να ετρεξα μακρια… μα δεν ξεχασα τιποτα πισω μου. Ολα τα κουβαλαω εδω.. Ολα υπαρχουν μεσα μου και ανασυρονται οποτε σε βλεπω. Οποτε γυρνας γυρω μου ή στους εφιαλτες μου. Γιατι οσο γρηγορα κι αν ετρεξα, απο τους εφιαλτες μου εφυγες μονο οταν καποιος αλλος με προστατεψε. Οταν καποιος αλλος εκλεισε τις πληγες που αφησες ανοιχτες.

Μην ξαναβρεθεις στο δρομο μου… μην ξαναπερασεις απο τους εφιαλτες μου.. δεν εισαι ευπροσδεκτος πουθενα!

Πες μου ενα παραμυθι ν’αποκοιμηθω… για μια διαδρομη στο Σουνιο… με συννεφια σαν τη σημερινη.. κατω απο τον Ποσειδωνα… να κοιταμε τη φουρτουνιασμενη θαλασσα.. ενα παραμυθι με νεραϊδες και γοργονες…

Δεν θελω αλλους δαιμονες.. κουβαλαω αρκετους!








Follow

Get every new post delivered to your Inbox.